ชูหว่านตะลึงเล็กน้อย ถามว่า "นี่คืองานเลี้ยงน้ำชาที่ตระกูลกู้จัดหรือคะ"
เมิ่งหวยจินปรายตาขึ้นมอง "รู้จักด้วยหรือ"
"โจวเจ๋อบอกฉันค่ะ" ชูหว่านทำสีหน้าขอโทษ "เมื่อวานเขาชวนฉันเป็นคู่เต้นรำของเขาแล้ว ฉันตอบตกลงเขาไปก่อนแล้ว ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ ท่านลองถามคุณหนูตระกูลอื่นดูอีกครั้งไหม"
ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ จ้องมองเธอตรง ๆ แววตาลุ่มลึกพร่าเลือน เงียบงันอยู่นาน
อาจเพราะช่วยเขาไม่ได้ มื้อนี้ชูหว่านกินข้าวอย่างใจคอไม่ค่อยดี
หลังอาหาร เธอรับหน้าที่ล้างจานและทำความสะอาดเอง
เมิ่งหวยจินนั่งบนโซฟาเดี่ยว มองเงาร่างที่ขะมักเขม้นอยู่ตรงหน้า พลางครุ่นคิด
เด็กสาวที่ชอบหึงหวง ดื้อรั้น งอนง้ออยู่ตลอดเวลาในอดีต ได้เปลี่ยนโฉมเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิงแล้วจริง ๆ
ไม่นานนัก ชูหว่านก็ยกกะละมังเล็กมาใต้ราวตากผ้า ตากชุดชั้นในที่เพิ่งซักเสร็จ
ชายหนุ่มมองชัด หน้าครึ้มลง กำลังจะจุดบุหรี่ให้ตัวเอง เพิ่งหยิบขึ้นมา บุหรี่ที่คีบระหว่างนิ้วก็ถูกแย่งไปอย่างรวดเร็ว
"เลิกได้แล้วก็อย่าสูบอีกเลย รังเกียจชีวิตตัวเองยาวนานนักหรือไง" หญิงสาวบ่นอย่างดุ ๆ กลั้วน่ารัก ดับบุหรี่มวนนั้นลงในที่เขี่ยบุหรี่อย่างไร้ปรานี
เมิ่งหวยจินเลิกคิ้ว แววตาสีเทาหม่นจางลง ค่อย ๆ วาบประกายรอยยิ้มเลือนราง
"เมื่อไหร่ชอบใส่เสื้อชั้นในแสนรู้แบบนี้" เขาชายตามองผ้าที่ปลิวไสวตามลม เสียงครึ่งหนึ่งติดอยู่ในลำคอ ดังกังวานต่ำเหมือนเสียงระฆัง
ชูหว่านไม่ใส่ใจ "ที่เขาเรียกว่าแสนรู้ก็เป็นความหมายที่คนเราใส่เอาเอง ฉันว่ามันสวย ชอบ ก็ใส่สิ มีอะไรผิดตรงไหน"
ดวงตาดำขลับสงบนิ่งของชายหนุ่มพลันอาบยิ้ม "คุณหนูชูเหมาะจะไปประกวดโต้วาที"
"……ถ้ามีโอกาส ก็ได้เหมือนกัน"
เขาพูดเนิบ ๆ "ไม่รู้สึกบ้างหรือ ว่าแขวนของพวกนี้ไว้ตรงนี้ ใครมาเห็น ก็คงเข้าใจว่าเธอมีเจตนาลึกซึ้ง"