เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ บนหน้าผากของเขา ภายใต้แสงไฟอุ่นสีเหลืองนวล ราวกับหยาดน้ำค้างจากน้ำพุ ห่อหุ้มด้วยไอน้ำจากร่างที่เพิ่งอาบเสร็จ ดั่งยาพิษที่ทำให้คลั่งไคล้ลุ่มหลง
ชูหว่านขยับเข้าไปด้านใน หลบสายตาที่เหมือนตะขอของเขา "คุณเข้าใจฉันผิดแล้ว ฉันมีปฏิกิริยาตอบสนองทางความเครียด มีสัญชาตญาณปกป้องตัวเองสูง เป็นอาการหนึ่งของโรคซึมเศร้า แต่ฉันไม่มีทางคิดทำร้ายตัวเองแน่นอน ไม่ว่ายังไงก็จะยืนหยัดใช้ชีวิตต่อไปให้ดี"
เมิ่งหวยจินใช้มือข้างเดียวดึงร่างเธอเข้ามาอย่างง่ายดาย ยังคงตรึงเธอจากด้านบน จ้องมองเพื่อวินิจฉัยความจริงของคำพูดนี้ ครู่ใหญ่จึงเอ่ยต่อ
"เธอควรจะคิดอย่างนั้นจริง ๆ แหละ"
"ตอนนั้นถ้าคิดจะให้ของขวัญฉัน ทำไมไม่ติดต่อฉันโดยตรง" เขาถามอีก
ชูหว่านพลิกตัวนอนตะแคง ตัดสินใจไม่สบตาเขาอีก พึมพำ "ที่ยังไม่ปล่อยวาง เพราะฉันรักนาน และไม่ไปรบกวนอีก เพราะศักดิ์ศรีและขอบเขตที่ยึดถือ"
เมิ่งหวยจินครุ่นคิดคำพูดนี้ ทบทวนวนไปมา ในชั่วพริบตาเหมือนกลืนยาหวงเหลียน รสขมกระจายไปทั่ว ปลุกให้ตื่นรู้ตัว
เขาขยับออกจากตัวเธอ ไปนอนหันหน้าเข้าหาทิศทางตรงหน้าของเธอ เห็นเธอจะพลิกตัวหันหลังให้อีกครั้ง ก็ยกมือขึ้นรั้งไว้ พูดประโยคที่เหลวไหลมาก นอนหันหน้ากัน ไม่แตะต้องเธอ กล้าพลิกไป พ่อก็จะจากข้างหลัง...