ชูหว่านส่ายหน้า ท่ามกลางแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์สีแดงจัด เธอมองเขาตรง ๆ “ฉันไม่อยากเดาอีกแล้ว ถ้าเธออยากพูดก็พูด ไม่อยากพูดก็ช่างเถิด”
“ใช่แล้ว คุณหนูชูนี่อารมณ์ร้ายขึ้นทุกวัน”
เมิ่งหวยจินมีรอยยิ้มในแววตา ประดับประดาความเฉียบคมและแข็งกร้าวของเขา สายตาร้อนแรงของเขากับเธอปะทะกันในแสงอาทิตย์อัสดง “ก็เพราะว่า เธอจะไป ฉันถึงได้ไป”
พระอาทิตย์ลับฟ้าตะวันตก ค่ำคืนอันเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง ไฟยามราตรีสว่างขึ้นทีละดวง ราวกับม่านหมอกบางตา
ชูหว่านตอบ “อ้อ” ไปคำหนึ่ง แล้วก็เงียบ
เมิ่งหวยจินเลิกคิ้ว “อ้อเฉย ๆ เรอะ”
“แล้วให้ทำยังไง ก็ก่อนหน้านั้น ฉันจำได้ว่าเธอบอกว่า ถ้าฉันจะแต่งงานมีครอบครัว ก็ให้พามาให้เธอดู แต่ผลกลับ...”
“ผลก็คือ ฉันไม่เห็นด้วย”
หัวข้อซ้ำซาก คืนนั้นก็พูดไปแล้ว พูดกันอีกก็จะวนกลับมาที่เดิม
เมิ่งหวยจินยื่นมือมาหมายจะจับตัวเธอ ชูหว่านผวาหลบ ลุกขึ้นวิ่งหนี “ร้อนมาทั้งวันแล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ”
ก่อนเข้าห้องน้ำ เธอถามเป็นคำถามสุดท้าย “ไป๋เฟย...ตายจริง ๆ เหรอ”
เมิ่งหวยจินถูปลายนิ้วที่ยังหลงเหลือไออุ่นของเธอ เอ่ยอย่างลอย ๆ ว่า “ช่วยชีวิตทัน ขาซ้ายรักษาไว้ไม่ได้”
ชูหว่านพยักหน้า เดินเข้าห้องน้ำไป
แค่ไม่ตายก็พอ
ทำผิดอะไร ผิดมากน้อยแค่ไหน ก็มีกฎหมายลงโทษและสั่งสอน
ในส่วนลึกของหัวใจของชูหว่าน สุดท้ายแล้วก็ยังคงไม่อาจแบกรับความรู้สึกที่ว่าชีวิตหนึ่งต้องจบลงเพราะเกี่ยวข้องกับตนเอง
รอจนเธออาบน้ำเสร็จออกมา ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ห้องนั่งเล่นของห้องสวีทไม่ได้เปิดไฟ มืดสลัว แถมในอากาศยังคลุ้งไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่จัด
มือเพิ่งแตะสวิตช์ไฟที่ผนัง ชูหว่านก็เหลือบเห็นเมิ่งหวยจินนั่งอยู่บนโซฟาพอดี
ยามรัตติกาลตื้นเขิน เงาจันทร์แทรกกายลิบ ๆ ม่านหน้าต่างพลิ้วไหวไปตามอำเภอใจ มีเพียงประกายไฟจากบุหรี่ตรงปลายนิ้วของเขาแต่งแต้มเดือนกระจ่าง ริบหรี่ในคืนมืด กะพริบวูบวาบ