พายุลูกนั้นที่พัดผ่านเป่ยเฉิง มาเร็วไปเร็ว
บ้างว่าบ้านไหนล่มสลาย บ้านไหนกลับฟื้นคืน อำนาจวาสนาและความมั่งคั่ง มีทั้งผู้สุขสันต์และทุกข์ระทม
แต่ทุกสิ่งเหล่านี้ หากเทียบกับชีวิตอันเร่งรีบและมวลมนุษย์ดั่งธุลีดินแล้ว ร้อนแรงอยู่เพียงไม่กี่วันก็สลายหายไป ริบหรี่ราวกับหยาดฝนหยดหนึ่งที่กระเซ็นใส่ทะเล ถูกกลืนกินและฝังหายไป ในชั่วพริบตาเท่านั้น
ชูหว่านไปทำงานตามปกติทุกวัน ต่อเนื่องด้วยรายการทีวีหลายรายการ จนถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ซึ่งเป็นวันที่เธอไปเยี่ยมคุณปู่วังผู้เฒ่าป่วยหนักที่โรงพยาบาล
บังเอิญเหลือเกิน ชูหว่านพบกับโจวเจ๋อที่โรงพยาบาล
หลังจากเรื่องหมั้นหมายครั้งก่อนจบลง พวกเขาโทรคุยกันเพียงไม่กี่ครั้ง ไม่เคยพบหน้ากันอีกเลย
วันที่ข่าวของครอบครัวชูหว่านถูกไป๋เฟยแฉ เขาโทรหาเธอแล้ว และเคยพยายามคิดหาทางช่วยเหลือเธออย่างเต็มที่
โจวเจ๋อยืนอยู่ในมุมสูบบุหรี่ สวมสูทสีดำหลวม ๆ ในมือถือบุหรี่ที่จุดแล้วหนึ่งในสาม เมื่อสบตาเธอแล้ว เขาก็หยุดสูบ ปล่อยให้มันไหม้ดับไปเอง
“ฉันมาเยี่ยมผู้เฒ่าที่เคยสัมภาษณ์ไว้” ชูหว่านเริ่มพูดก่อน
เขาพยักหน้า มองเธอ “ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
เธอนึกถึงคำหนึ่งขึ้นมาได้ “ไม่ดีไม่แย่”
เขาก้มหน้า ยิ้มจาง ๆ “ช่วงนี้เป่ยเฉิงกำลังสับเปลี่ยนขั้วอำนาจ ผู้คนหวั่นวิตกกันไปหมด”
เธอฟังเข้าใจ กระตุกมุมปากยิ้ม ไม่ได้รับคำ
อย่างไรก็ตาม เธอเป็นเพียงนักข่าว สนใจเรื่องกระแสสังคมคงสำคัญกว่า ส่วนระดับชั้นผู้สูงศักดิ์ดั่งดารานั้น ความสามารถเล็กน้อยของเธอยังไม่อาจไปร่ำเรียนเพลงขวานหน้าปรมาจารย์ได้