กล้าขู่เธอ เห็นมั้ย ฉันว่าแม่งไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!
วังเฉิงคิดจะวิ่งตามรถไป แต่ถูกจ้าวเหิงต่อยเข้าอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น
วังเฉิงเลือดซึมจากมุมปากทันที ฟันแตกไปสองซี่
เขาใช้มือยันกำแพงประคองตัวลุกขึ้นอย่างอนาถ อ้าปากที่ชุ่มเลือดทำปากให้ชูหว่าน
พูดว่าอะไรแน่ ชูหว่านมองไม่ทันชัด
ระหว่างทางมาที่นี่เธอแจ้งตำรวจไว้ ตำรวจมาถึงทันและนำตัววังเฉิงไป
แต่ชูหว่านรู้ว่า การที่เขาทำเรื่องแบบนี้โดยให้พ่อตัวเองจัดการออกจากโรงพยาบาลนั้น เป็นการยากที่จะดำเนินคดีและเอาผิดได้ในเร็ววัน อย่างมากก็ถือว่าเขาก่อความวุ่นวาย ถูกคุมขังไม่กี่วันก็จะปล่อยออกมา
.
สองวันให้หลังตอนบ่าย วังเฉิงออกมาจากสถานกักกัน
แสงแดดยามอัสดงสาดส่องโดยตรง เขายกสามนิ้วขึ้นบังตา ก่อนเดินปอน ๆ ไปเรียกแท็กซี่ริมถนน
แต่เพราะเนื้อตัวมอมแมมและส่งกลิ่นสาบเหม็นเปรี้ยว คนขับรถจึงไม่มีใครยอมรับผู้โดยสาร ท้ายที่สุดเขาจึงต้องหาที่พักใกล้ ๆ
ในตัวยังมีเงินอยู่บ้างที่เอามาจากท่านผู้เฒ่า เขาจึงไปเปิดห้องพักที่โรงแรมริมทาง
จัดการเช็คอินเสร็จ วังเฉิงถือคีย์การ์ดขึ้นไปที่ห้อง ไขเปิดประตูเข้าไป ประตูปิดลงครึ่งหนึ่ง ทันใดนั้นเอง มีเท้าข้างหนึ่งยื่นสอดเข้ามาจากด้านนอก ข้างประตู แล้วค่อย ๆ ดันเปิด