ชูหว่านเพิ่งรู้หลังจากสอบถามว่า ที่วังเฉิงร้อนใจพาท่านผู้เฒ่าวังออกจากโรงพยาบาล ก็เพราะเขาไม่ได้เงิน
เงินบริจาคจากสังคมส่วนนั้นมีองค์กรการกุศลบริหารจัดการ เป็นเงินเฉพาะกิจ ใช้เพียงเพื่อค่ารักษาพยาบาลผู้เฒ่าและค่าเล่าเรียนของวังถิงเท่านั้น
เมื่อหาทางออกไม่เจอ วังเฉิงจึงคิดถึงบ้านเกิด เขาคิดว่าเงินของท่านผู้เฒ่าต้องถูกซ่อนอยู่ที่ใดที่หนึ่งในบ้าน จึงร้อนรนกลับไป
หลังจากถูกกระทำครั้งนี้ อาการท่านผู้เฒ่าวังทรุดหนัก ถึงขั้นถูกแจ้งเตือนขั้นวิกฤตแล้ว
ชูหว่านนั่งเป็นเพื่อนวังถิงหน้าห้องไอซียูอยู่พักใหญ่
วังถิงถามขึ้นด้วยสีหน้าเหม่อลอย "พี่ชู ท่านว่าทำไมถึงมีคนสิ้นคิดถึงเพียงนี้ แม้แต่ลูกสาวและพ่อแท้ๆ ยังลงมือได้"
"เพราะว่าคนที่ติดพนันจนงอมแงมมันไม่มีหลงเหลือความเป็นมนุษย์แล้ว คนประเภทนี้ไร้เหตุผล ไร้สติสัมปชัญญะ" ชูหว่านลูบศีรษะเธอพร้อมปลอบโยน "ตอนนี้ที่นี่ปลอดภัยมาก เขาหาไม่มีทางเจอแน่นอน หนูอยู่ดูแลท่านปู่ให้ดีเถอะ"
เด็กสาวพยักหน้า น้ำตารื้น "ขอบคุณพี่ชู พี่ช่วยพวกเราอีกแล้ว"
ชูหว่านยิ้มพลางส่ายหน้า
ในโลกล้วนทุกข์ยากมากมาย นางช่วยใครไม่ได้เลย ไม่มีใครที่นางช่วยได้
ชีวิตคือการปฏิบัติธรรม ต้องพึ่งพาตนเองให้อยู่รอด และไม่สิ้นสุด
เพราะที่สถานียังมีธุระ หลังจากกินอาหารเที่ยง ชูหว่านก็กลับก่อน
จ้าวเหิงรออยู่ที่ลานจอดรถ
ชูหว่านเปิดประตูนั่งเข้าไป ก่อนจะปริปาก เขากลับพูดขึ้นก่อน "เสี่ยวชูหว่าน ก่อนนายใหญ่จะไป ได้กำชับให้ข้าปกป้องคุณอย่างดีที่สุด เขาสั่งเด็ดขาดเลยนะ แค่ถลอกนิดเดียวเขาก็จะยิงข้าทิ้ง"
งั้นรึ ชูหว่านยิ้มบาง ไม่ตอบ เพ่งสมาธิฟังวิทยุในรถ เดาว่าวันนี้เพื่อนร่วมงานคนไหนเป็นผู้จัดรายการ
จ้าวเหิงชำเลืองมองกระจกหลังพลางอธิบาย "ภารกิจนี้พิเศษ นายใหญ่ต้องมีเหตุผลบางอย่างเลยติดต่อจากภายนอกไม่ได้ คุณอย่าเก็บมาใส่ใจ"