วางสายแล้ว ชูหว่านก็เรียกนักศึกษาฝึกงานชายสองสามคน ก่อนจะก้าวลงไปชั้นล่างพร้อมกับเตรียมโทรหาเหวินชิง บังเอิญเหวินชิงโทรเข้ามาพอดี
ชูหว่านรับสาย
“ฉันพาคนกำลังไปที่นั่นแล้ว” เหวินชิงรู้ดีว่าเธอจะพูดอะไร
“อาจารย์รู้ได้อย่างไร” ชูหว่านยกมือกดลิฟต์
เหวินชิงบอกว่า เมื่อสองวันก่อนนางแอบส่งคนไปจับตาดูวังเฉิงเอาไว้ วันนี้ที่โรงพยาบาล ตอนที่เขากำลังจะทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล คนของสถานีโทรทัศน์ก็เข้าไปขัดขวางแล้ว
แต่ว่า นั่นก็คือลูกชายของผู้อาวุโสวัง พูดกันตามตรง นี่เป็นเรื่องครอบครัวของเขาเอง ต่อให้ขัดขวางอย่างไร ก็สู้คำพูดของวังเฉิงไม่ได้ที่ว่า
“อย่ามายุ่งเรื่องครอบครัวฉัน ตำรวจยังบังคับฉันไม่ได้ พวกแกนี่มันตัวอะไรกัน”
“ฉันไปเดี๋ยวนี้” ด้านนี้ ชูหว่านเดินออกจากตึกแล้ว
“ชูหว่าน” เหวินชิงรั้งเธอไว้ “เธอ… จะติดตามรายการอื่นแทนไหม”
ชูหว่านไม่หยุดฝีเท้า โยนกุญแจรถของบริษัทให้เพื่อนร่วมงานที่ขับรถเก่ง เปิดประตูเข้าไปนั่ง “อาจารย์ ถ้าฉันเป็นคนขี้ขลาดตาขาว เอาแต่หลบอยู่ใต้ร่มเงาของคนอื่น ตั้งแต่แรกอาจารย์ก็คงไม่ยอมรับฉันเป็นศิษย์ ใช่ไหม”
เหวินชิงชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ “เธอนี่นะ จริงๆ เลย มาก็ตามใจ”