ชูหว่านกะพริบตาปริบ ๆ “นั่นมันของที่ชาวบ้านธรรมดา ๆ อย่างฉันจะพกติดตัวได้หรือ?”
เดินมาถึงหน้ารถ ผู้ชายเปิดประตูด้วยมือข้างเดียว อุ้มเธอเข้าไปวางอย่างเบามือ จากนั้นคาดเข็มขัดนิรภัยให้ พลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ:
“ต่อไปพกติดตัวไว้ ถ้าเจอสถานการณ์แบบวันนี้ ก็ยิงเตือนป้องกันตัวได้เลย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้ารับผิดชอบเอง”
ชูหว่านนั่งนิ่งจ้องเขาอย่างเงียบงัน
ถนนสายยาวแบบนี้ แสงนีออนแบบนี้ คำพูดเช่นนี้… ใครได้ยินเข้าก็คงต้องกรีดร้องออกมาสักประโยคหนึ่งว่า โคตรโรแมนติกเลย
ทว่าเธอกลับยิ้มไม่ออก ได้แต่ยกยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก เรียกเขาว่าคุณน้าหวยจิน พร้อมพึมพำ:
“เหมาะจะเป็นผู้อุปการะก็เท่านั้น แถมยังเป็นผู้อุปการะที่คอยประคับประคอง โอบอุ้ม และทะนุถนอมอย่างไร้ขีดจำกัดเสียด้วยสิ”
เมิ่งหวยจินร่างแข็งทื่อ ก่อนจะถอยออกไป เขาทิ้งประโยคคลุมเครือไว้ประโยคหนึ่งว่า “ไม่ได้ขัดแย้งกัน”
ปิดประตูรถ เขาเดินอ้อมจากด้านหน้ารถขึ้นไปยังที่นั่งคนขับ
.
เมื่อเขาขึ้นนั่งในรถ ชูหว่านก็ได้สติ วกกลับเข้าประเด็นแล้วถามว่า “รู้ได้อย่างไรว่าฉันอยู่ในห้องทำงาน?”