ประตูบาธรูดส์โปร่งแสงสลักลายสะท้อนเงาร่างสูงระหงองอาจของเมิ่งหวยจิน แทบจะบดบังทั้งบาน
ชูหว่านปิดฝักบัว ไอร้อนในห้องอบอวลทั่วใบหน้าของเธอ ริมกระจกที่พร่าเลือนไร้รูปทรง
เธอใช้ฝ่ามือปาดกระจกเงา มองเห็นตัวเองชัดเจน ยืนยันว่าใบหน้าสะอาดแล้ว และดูไม่ลนลานอย่างที่คิด จึงตอบกลับอย่างเยือกเย็นว่า
"ฉันยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า"
เดิมทีชูหว่านตั้งใจจะล้างตัวให้สะอาดแล้วโทรหาไป๋เฟย ให้เธอลำบากอีกครั้งไปที่สถานีโทรทัศน์ เอาชุดเสื้อผ้าแห้งมาให้
คนด้านนอกเพียงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "ฉันมีเสื้อคลุมยาว"
คิดอีกครั้ง ชูหว่านก็หลบไปอยู่หลังประตู เปิดประตูห้องน้ำยื่นออกมาเพียงศีรษะแล้วพูดว่า "งั้นขอยืมใช้หน่อย"
เมิ่งหวยจินก้มลงมองแทบจะทันใด สายตากวาดผ่านดวงตาพร่าเลือนของเธออย่างแม่นยำ ผ่านใบหน้าที่ถูกไอน้ำอบจนแดงระเรื่อ และหัวไหล่น้อยที่จำต้องเผยออกมา
สายตาตรงไปตรงมา เขาไม่ได้แม้แต่จะเก็บซ่อนความรุนแรงเฉียบคมที่ปริ่มเปี่ยมอยู่ในแววตา
"มีบาดเจ็บตรงไหนไหม" เมิ่งหวยจินถอดเสื้อคลุมตัวโตออก ส่งยื่นให้ น้ำเสียงกลับตรงข้ามกับความเยือกเย็นในดวงตาอย่างสิ้นเชิง แฝงด้วยความแหบพร่าเย้ายวน