ฝนตกแล้วก็หยุด
หลังเที่ยงคืน ดวงจันทร์โผล่พ้นเมฆอีกครั้ง
ยามดึกของตงเฉิงเงียบสงัดราวกับได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่ง
ภายในคฤหาสน์ตระกูลเว่ยเงียบกริบ ทุกคนเหมือนจะหลับสนิทกันหมดแล้ว
……
ชูหว่านจำไม่ได้ว่าเธอมาอยู่บนเตียงได้อย่างไร
รู้แต่เพียงว่าเธอนอนหนุนแขนข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของเมิ่งหวยจินหลับไป แต่นั่นก็เป็นช่วงหลังเที่ยงคืนแล้ว
เมื่อแสงอาทิตย์สาดจากปลายเท้าไล่ขึ้นมาจนถึงศีรษะ ขนตาของชูหว่านก็ขยับไหว เธออยากพลิกตัวหนีแสงที่แยงตา—แต่พลิกไม่ได้ ปวดเมื่อยเอวหลังไปหมด ราวกับร่างกายจะแตกเป็นชิ้นๆ
ชั่วพริบตาความง่วงเหงาหายไปสิ้น ชูหว่านค่อยๆ ลืมตา ก่อนจะแทบช็อกตายในวินาทีต่อมา
เว่ยเซียงหยุนมายืนอยู่หน้าเตียงของเธอได้อย่างไร!
แถมเพราะความคล้ายคลึงทางใบหน้าระหว่างเธอกับมารดา จากมุมนี้ของชูหว่าน ชั่วขณะหนึ่ง เธอคิดว่าเป็นมารดาที่ยืนอยู่ข้างเตียง
ภาพนี้ช่างคุ้นเคยนัก หลายปีก่อนเธอเคยฝันถึง และคืนนั้นเอง ที่เธอกับเมิ่งหวยจินนอนร่วมเตียงเดียวกัน
ชูหว่านไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง มือล้วงไปลูบข้างตัวใต้ผ้าห่มเงียบๆ เมื่อแน่ใจว่าคนผู้นั้นไม่อยู่แล้ว จึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
"คุณน้าสะใภ้ นี่มัน..." พอเอ่ยปากถึงได้รู้ว่าเสียงแหบแห้งราวกับถูกอะไรบดขยี้ ทั้งเจ็บและแหบ
"สิบเอ็ดโมงแล้ว เห็นเธอยังไม่ตื่น ฉันเลยขึ้นมาดู" เว่ยเซียงหยุนกล่าว "ฟังเสียงเธอนี่ ไข้หวัดกำเริบหนักกว่าเดิมหรือเปล่า? เสร็จธุระแล้วเดี๋ยวพาไปหาหมอนะ"
"ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง" เธอรีบแก้ตัวอย่างลนลาน "ฉันไม่เป็นไร อาจเป็นอย่างที่คุณน้าสะใภ้ว่า เผลอถีบผ้าห่มออก แป๊บเดียวก็ดีขึ้นเอง"
เว่ยเซียงหยุนยืนย้อนแสง เลิกคิ้ว "ได้ งั้นเธอค่อยๆ แต่งตัวลงมาข้างล่างนะ เรารอเธออยู่"
"พวกเราเหรอคะ?" ชูหว่านกระพริบตาถาม "คุณน้าสะใภ้กับคุณน้าไม่ต้องไปทำงานหรือคะ?"
"ต้องไปสิ แต่พอดีมีแขก เลยลางานวันหนึ่ง ขาดงานอีกวันก็ไม่เป็นไรหรอก"
ก็จริง
หลังจากเว่ยเซียงหยุนออกไป ชูหว่านค่อยๆ ลุกจากเตียง เข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน
ตอนนี้เองที่เธอสังเกตเห็นว่ามีพลาสเตอร์ปิดแผลกันน้ำแปะอยู่ที่นิ้วชี้
พลาสเตอร์ปิดแผลแบบนี้ เธอเคยเห็นแค่ในกระเป๋ากางเกงลายพรางของเมิ่งหวยจินเท่านั้น