หลังจากทายาเสร็จ ชูหว่านก็นอนหลับต่อที่โรงแรมอีกครั้ง จนกระทั่งพลบค่ำจึงตื่นขึ้น—เมิ่งหวยจินนอนอยู่ข้างกายเธอ หายใจสม่ำเสมอ
ผู้ชายยามหลับเท่านั้นถึงจะดูสง่างามและเงียบสงบ ถึงจะดูคล้ายคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ เงียบขรึมและอ่อนโยน
หากลองคิดดูให้ดี มีไม่กี่ครั้งนักที่ชูหว่านตื่นมาแล้วเห็นเขายังอยู่ข้างกาย นับประสาอะไรกับตอนพลบค่ำ
ตอนนี้บรรยากาศโดยรอบ คล้ายคลึงกับคู่รักที่อยู่ห่างไกลกัน หลังจากฝ่าขุนเขาข้ามน้ำอันทุรกันดารมาจนได้พบหน้า ก็เร่าร้อนราวกับไฟซ่อนกายอยู่ในโรงแรม ร่วมรักกันไม่หลับไม่นอน จนกระทั่งหมดเรี่ยวหมดแรงถึงยอมกอดกันและหลับใหล
เมื่อพูดเช่นนี้ ก็ดูสมเหตุสมผล อย่างไรเสีย ทั้งคู่ก็ห่างเหินกันมาหลายปีจริงๆ
ที่เฝ้าคิดเฝ้าฝันมาตลอดหลายปี ตอนนี้ถือว่าความฝันเป็นจริงแล้วหรือยัง?
ท้ายทอยถูกรั้งไว้ด้วยฝ่ามือกว้าง สมาธิของชูหว่านถูกขัดจังหวะ
เมิ่งหวยจินออกแรงเล็กน้อย ใบหน้าด้านข้างของเธอจึงแนบสนิทเข้ากับอกที่แข็งแกร่งของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว
“หิวไหม?” เขาลูบผมเธออย่างแผ่วเบา น้ำเสียงแหบพร่าและอ่อนโยน
ลำแสงยามโพล้เพล้ทอดยาวขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง ดวงตาของเขาดำขลับและสงบนิ่ง ดั่งน้ำค้างยามเย็น ดั่งอาทิตย์อัสดง เย็นเยือกและยืดยาว
ชูหว่านดวงตาสุกใส ขนตากะพริบเล็กน้อย: “หิวนิดหน่อย”
เมิ่งหวยจินเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง ก่อนเอ่ยขึ้นลอยๆ: “ออกเดตไหม? คุณหนูชู”
ชูหว่านเลิกคิ้ว: “ว้าว คุณผู้นำก็ออกเดตเป็นด้วยเหรอ?”
เมิ่งหวยจินบีบคางเธอเบาๆ: “ฉันแก่ขนาดนั้นเลยรึ?”