ชูหว่านกัดฟัน ทั้งตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของเขาราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
“ตามหลักแล้ว คืนนี้เราควรทำอะไรสักอย่าง จะจีบกันทั้งที ฟืนใกล้ไฟก็ต้องลุกเป็นธรรมดา แถม... คุณก็อัดอั้นมานานแล้ว” เธอวิเคราะห์อย่างจริงจัง ดูใจกว้างยิ่งนัก
เมิ่งหวยจินหัวเราะออกมาคราหนึ่ง กำลังจะขยับตัวทำอะไรต่อ ก็ได้ยินเธอพูดเบาๆ ต่อว่า “แต่เราอยู่บ้านคุณน้า ทำแบบนี้ ไม่ดีนะ”
“ไม่ดีตรงไหน บ้านยายเธอก็คือบ้านเธอไม่ใช่หรือไง”
เมิ่งหวยจินช้อนตัวเธอขึ้นด้วยแขนข้างเดียว หมุนตัวกดเธอลงบนเตียง คุกเข่าเดินไปข้างหน้าสองก้าว โน้มตัวลงมา เสียงทุ้มต่ำยั่วยวน “อีกอย่าง ‘การลักลอบ’ คำนี้ ฉันก็เรียนมาจากเธอนั่นแหละ”
ปลอกผ้านวมถูกกำแน่นอยู่ในมือ ชูหว่านพูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่
เรื่องด้านนี้ เธอก็แค่รู้ผิวเผิน พอเทียบกับความดุดันบ้าบิ่นของเขา ก็ยังห่างกันลิบลับ
“ใช่ ทุกอย่างที่คุณพูดถูกหมด” เธอพยายามหาเหตุผล “แต่ว่า คุณบาดเจ็บอยู่ ฉันเพิ่งทำแผลให้คุณ เดี๋ยวแผลก็เลือดออกอีกหรอก”
สายตาเขาไล่ผ่านปลายจมูกที่ซ่านเหงื่อของเธอ ผ่านดวงตาที่พร่างพราวราวสายฝน ทอดหยุดที่จุดอัสดงคตสีแดงสด กับเรือนร่างขาวผ่องที่ซ่อนเร้น ระเบิดที่ฝังลึกในอกของเมิ่งหวยจินมานานปี ในวินาทีนี้ปะทุขึ้นอย่างสิ้นเชิง ไม่มีเหตุผลใดๆ หลงเหลือ
เขาอยากทำให้เธอร้องไห้ อยากให้เธอออดอ้อนเหมือนเมื่อก่อน อยากได้ยินเสียงเธอขอร้องจนถึงขีดสุด
เมิ่งหวยจินมีแววตาคมกริบขึ้นหลายส่วน มือล้วงไปด้านหลัง หยิบปืนออกมาจากซองหนังที่เอว โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ยัดใส่อุ้งมือนุ่มนิ่มไร้แรงของเธอ บีบให้เธอกำแน่น แนบริมฝีปากข้างหูเธอ เอ่ยวาจาราวกับระเบิดใต้น้ำ
“หว่านหว่าน เธอจะยิงฉันสักนัด หรือจะให้ฉัน...”
คำสุดท้ายมีความหมายถึงพระอาทิตย์
รู้สึกเหมือนการรับรู้ของตัวเองพังทลายลงในพริบตา มีชั่วขณะที่ชูหว่านมองอะไรก็เห็นเหมือนปราสาทลอยฟ้า เมืองมายา เลือนราง ไม่ชัดเจน
ทั้งที่ปกติเป็นคนพูดเก่ง ไหวพริบดี แต่กลับสิ้นคำพูดเพราะคำพูดหยาบโลนประโยคนั้นของเขาจนหมดสิ้น