ชูหว่านถือกล้องเดินเข้าไปในห้องที่เมิ่งหวยจินกำหนดไว้
เพิ่งเข้าประตู ก็ได้ยินชายหนุ่มออกคำสั่งกับแม่บ้านด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ชงชา”
“ไม่ ไม่ต้องค่ะ ขอบคุณ”
ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์แบบเป็นทางการกับเขามาก่อน ชูหว่านจึงตั้งตัวไม่ทัน พูดจาติดขัดเล็กน้อย
เมิ่งหวยจินไม่ได้ฟังเธอ ยังคงผงกคางให้แม่บ้านตามเดิม
ชูหว่านรู้จักกาลเทศะจึงไม่พูดอะไรอีก เพราะ “การชงชา” ในงานประจำวัน ถือเป็นมารยาทพื้นฐานในการติดต่อทางสังคม
คงเป็นเพราะต้องการให้เข้ากับการสัมภาษณ์ ห้องนั้นจึงตกแต่งเรียบง่าย
เมิ่งหวยจินนั่งลงหลังฉากอย่างเงียบงัน กวักมือเชิญให้เธอนั่ง
ชูหว่านไม่ได้นั่งลงในทันที สายตาจับจ้องไปที่กระดานหมากตรงหน้าเขา
เห็นได้ชัดว่า ก่อนที่เธอจะมา ที่นี่มีแขก และคนนั้นเพิ่งไป เกมบนกระดานได้ข้อสรุปแล้ว
แต่มองออกได้ไม่ยากว่า หมากสีขาวแผ่ปกคลุมเป็นบริเวณกว้าง บนเส้นตัดเก้าสิบเก้า ส่วนหมากสีดำถูกตีกระจัดกระจาย แตกพ่ายยับเยิน
นิ้วเรียวยาวของเมิ่งหวยจินกวาดครั้งหนึ่ง ทำให้หมากบนกระดานปนเปกัน จากนั้นค่อยๆ เก็บหมากทีละตัวใส่โถด้วยความอดทน ไม่พูดอะไร
ภาพของเมิ่งหวยจินในความทรงจำของชูหว่าน มีเพียงด้านที่ดุดันและกร้าวแกร่ง แต่หารู้ไม่ว่า ต่อหน้าผู้อื่น ส่วนใหญ่เขาจะมีมารยาทงดงาม สุภาพอ่อนโยน องอาจสง่างาม เก็บงำความนึกคิดและหนักแน่นเยือกเย็น ให้ความรู้สึกราวกับมองทะลุแผนการใหญ่โตเพียงแวบเดียว แต่กลับทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
“คุณนักข่าว ฉันมีเวลาจำกัด”
น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นของชายหนุ่มดึงสติของชูหว่านกลับมา
“ขอโทษค่ะ” เธอยิ้มบางๆ ยื่นบทสัมภาษณ์ที่เตรียมไว้ให้เขา แล้วเข้าเรื่อง “จะไม่รบกวนเวลาคุณมากเกินไป”