เมิ่งหวยจินสีหน้าเรียบเฉยมองตอบเธอ "นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรสืบ"
"แต่ก่อนหน้านี้คุณบอกชัดเจนว่าฉันใช้วิธีของตัวเองสืบได้" เธอโต้แย้ง
"นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรสืบ" เขาย้ำด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่น
เธอไม่พูดพร่ำอีก แบกอุปกรณ์เตรียมจะไป ก่อนลาก็เอ่ยอย่างเป็นทางการตามมารยาทว่า "ขอบคุณที่สละเวลาอันมีค่าให้สัมภาษณ์"
ชายหนุ่มลุกจากที่นั่ง ไอเยียบเยือกดุจน้ำแข็งค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้เธอ แล้วก็คลาดผ่านไปบางเบา ทิ้งคำกล่าวที่ไม่อาจปฏิเสธไว้ว่า "กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วค่อยไป"
ไม่ทันที่ชูหว่านจะตอบ เขาก็พูดอีกว่า "เธอกินคนเดียว ถ้าเพื่อนร่วมงานคนนั้นตามมา ก็ให้มากินด้วยกัน"
"คุณหนู เชิญทางนี้ครับ คุณชายสั่งให้ฉันเตรียมอาหารไว้ตั้งแต่เช้าแล้ว" ป้าคนงานเดินมานำทางในจังหวะนั้นพอดี
เธอเรียกเธอว่า คุณหนู
เขาเคยพูดถึงเธอกับคนที่นี่งั้นหรือ?
ชูหว่านมองเมิ่งหวยจินอย่างเหม่อลอย ตัวเขาเดินข้ามธรณีประตูไปถึงลานบ้านในพริบตา
ในลานมีต้นสาลี่ ดอกหลีฮวาร่วงโรยไปนานแล้ว ตอนนี้ผลดกทึ้งก้าน ผลสีเขียวทาบบ่าตั้งตรงของชายร่างสูงโปร่ง สายลมอ่อนพัด เงาใบไม้พร่างพราย ขับเน้นร่างงามหมดจดราวหลุดจากโลกีย์ของเขา
.
สุดท้ายชูหว่านก็ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจเขา ตามป้าไปที่เรือนใหญ่
ตอนเปิดสำรับ ไป๋เฟยก็มาถึง
"ขอโทษจริง ๆ นะหว่านหว่าน รถติดมาตลอดทางจนป่านนี้ เหลืออีกตั้งไกล ฉันรอไม่ไหวแล้วจริง ๆ เลยวิ่งมา" เธอเอ่ยขอโทษชูหว่านพลางหอบ
"ไม่เป็นไร มากินข้าวก่อนเถอะ" เธอชวนยิ้ม ๆ
ไป๋เฟยชะงักไปครู่ มองข้าวของในห้องที่ประณีตและโอ่อ่า จู่ ๆ ก็เกิดปมด้อยอย่างแรง "ฉันเกือบลืมไปแล้ว เธอคือคุณหนูของตระกูลเมิ่ง"