"คุณชายสองอารมณ์ดีจริง เข้าห้องเปลี่ยนเสื้อแค่แป๊บเดียว ริมฝีปากก็แดงราวกับทาลิปสติก"
ณ สนามกอล์ฟ โหวเอี้ยนเชินตีลูกลงหลุมในครั้งเดียว ก่อนจะเหลือบมองเจ้าตัวอย่างไม่ใส่ใจ
เมิ่งหวยจินใช้หลังมือเช็ดราวกับกำลังเช็ดเลือด พอยกขึ้นดูถึงได้รู้ว่าเป็นลิปสติก แถมยังมีกลิ่นเชอร์รีอ่อน ๆ จาง ๆ
"ดูท่าจะไปไม่สวย" โหวเอี้ยนเชินส่งไม้กอล์ฟให้ "ลองสักตีไหม"
ชายหนุ่มรับมา กวัดแกว่งสุดแรง ไม้หักกลางทันที
"……"
"คราวหน้าคุณชายโหวไปดื่มชาอีก ฉันจะให้พี่น้องเพิ่ม 'การต้อนรับ' ให้ท่านแน่"
ปาไม้ทิ้ง เมิ่งหวยจินหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับ
ไกลออกไป เขาได้ยินเสียงดนตรีจากฟลอร์เต้นรำ หยุดก้าวหนึ่งเบา ๆ ไม่ย้อนมอง เพียงครู่เดียวก็ก้าวเดินต่อ
.
สุดท้ายชูหว่านก็ไม่ได้ไปเต้นรำเพลงนั้นกับโจวเจ๋อ
"ขอโทษนะโจวเจ๋อ วันนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี ไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาสจะเต้นชดใช้ให้" ในรถระหว่างขากลับ เธอกล่าวกับคนที่อยู่หลังพวงมาลัยอย่างเสียใจ
ตรงสี่แยกไฟแดง โจวเจ๋อถอดหูกระต่ายออก หันมามองเธอสักพัก ก่อนถามว่า "ชูหว่าน คุณได้เริ่มชีวิตใหม่แล้วจริง ๆ หรือ"
"แน่นอน" ชูหว่านหันไปสบตาเขา
เงียบไปครู่หนึ่ง โจวเจ๋อถาม "เมื่อไหร่ผมจะได้เลื่อนขั้น"
"……โจวเจ๋อ"
"หือ"
ชูหว่านมองตรงไปข้างหน้า คลึงนิ้วไปมา พลางเอ่ย "ฉันคิดดูแล้ว รู้สึกว่ามีบางเรื่องควรบอกให้คุณรู้แต่เนิ่น ๆ"
ไฟเขียวติด เขาขับรถออกไป ยิ้มอย่างอ่อนโยน "อยู่ ๆ ทำเป็นจริงจังขึ้นมาล่ะ อย่ามาสารภาพรักตรงนี้เชียวนะ ตอนนี้ผมนี่ไม่มีมือว่างจะกอดคุณเลย……"
"ฉันไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ จูบแรกก็ไม่เหลือแล้ว คุณมาหวังอะไรจากฉัน"
"ให้ตายเถอะ……" โจวเจ๋อเกือบชนรถคันหน้าเข้าแล้ว