เมิ่งหวยจินหรี่ตาลง ใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม กุมพวงมาลัยด้วยมือเดียว สีหน้าเคร่งเครียด เร่งความเร็วรถขึ้น
จนถึงตอนนี้ ชูหว่านก็ยังจำได้ว่า ห้าปีก่อน วันที่เธอลากกระเป๋าเดินทางจากอพาร์ตเมนต์ไปนั้น เธอรู้สึกอย่างไร
ในชั่วขณะนั้น หัวใจเธอแหลกสลายเป็นเถ้าถ่าน ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องหวนกลับมาอีก
ใครจะไปคาดคิดว่า หลังจากที่ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองมาหลายปี สุดท้ายแล้วเธอก็ยังคงได้กลับมา
ครั้งนี้ เธอยกกระเป๋าเดินทางก้าวเข้ามาในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้อีกครั้ง อารมณ์ในใจต่างกับตอนที่เธอมาหาเมิ่งหวยจินเมื่อไม่กี่วันก่อน และก็ต่างกับตอนที่หกปีก่อน เขาไปรับเธอที่หนานเฉิงมาอยู่เป่ยเฉิง
มันเหมือนกับว่าล่องเรือฝ่าคลื่นมานับพันลูก กลับมาแล้ว เขาไม่ใช่เขา และเธอก็ไม่ใช่เธออีกต่อไป
บนตัวของแต่ละคนล้วนห่อหุ้มด้วยใยไหมหนาเตอะ มองกันไม่ทะลุถึงจิตใจ
เมิ่งหวยจินวางกระเป๋าเดินทางของเธอเข้าห้องแล้ว ก็เดินเข้าครัวเช่นเคย เพลิดเพลินไปกับขั้นตอนการทำอาหารของเขา
ชูหว่านยืนอยู่ในห้อง สบตากับเตียงนุ่มสีชมพูหวานอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ล้วงผ้าปูที่นอนสีพื้นชุดสี่ชิ้นออกมาจากกระเป๋า เปลี่ยนของที่เคยชอบออกทั้งหมด
เมิ่งหวยจินทำอาหารเสร็จ ได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำในห้องนอน ก็มานั่งจิบน้ำชาที่โซฟา
น้ำชาดื่มไปได้ครึ่งถ้วย ชูหว่านก็ออกมา
ผมของเธอยังกึ่งแห้ง สวมชุดอยู่บ้าน ท่อนบนเป็นเสื้อไหมพรมสีขาวตัวหลวม ท่อนล่าง... เป็นกางเกงขาสั้นที่ถูกเสื้อปิดจนแทบมองไม่เห็น
แสงไฟบนเพดานสาดส่องกระทบขาเรียวงามขาวผ่องทั้งสองข้างที่แกว่งไปมาอยู่ตรงหน้า
“คุณไม่ต้องรอฉันก็ได้ เชิญทานก่อนเลย”
ชูหว่านถือกะละมังใบเล็กเดินไปยังราวตากผ้า พลางแขวนชุดชั้นในที่ซักเสร็จหลังอาบน้ำขึ้นราวอย่างเป็นธรรมชาติ พลางพูดกับเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
เมิ่งหวยจินเงียบงัน ชายตามองชุดชั้นในลูกไม้แสนเย้ายวนที่ปลิวไสวตามลม... ก็รู้สึกได้ถึงความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่านขึ้นจากภายในกายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ชายหนุ่มจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง พลันก็ยิ้มออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ ควานหาทั่วตัว จนพบมวนบุหรี่ที่หลงเหลืออยู่ในซอง คีบไว้ระหว่างนิ้วถูไถเล่น ไม่ได้จุดไฟ และก็ไม่ได้ตอบอะไร