ยามราตรี เมิ่งหวยจินมีนัดจิบน้ำชา
เขาไม่หลบเลี่ยงชูหว่านตอนรับสาย จึงถูกนางได้ยินเข้า
เห็นชายหนุ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากห้องนอน ชูหว่านรีบลุกจากโซฟาทันที สองตาเปี่ยมความคาดหวังเอ่ยความในใจว่า “คือว่า... ฉันไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว ขอตามท่านไปด้วยได้ไหม? ท่านคุยเรื่องของท่าน ให้ฉันอยู่แค่มุมเล็กๆ ก็พอ”
เมิ่งหวยจินคล้องสูทไว้ง่ามแขน หรี่ตามองโดยไม่ตอบรับ
นางไม่ได้มาขอความเห็น นี่มันตัดสินใจแล้วต่างหาก
เพราะแม้แต่เสื้อผ้านางก็เปลี่ยนเรียบร้อย ชุดเดรสยาวสีขาวเรียบหรูแต่ปราณีต ถักเปียเอียงไปด้านหนึ่ง ปลายเปียหลวมๆ ผูกโบว์ดอกเบญจมาศเหลือง กระเป๋าใบเล็กจิ๋วแทบใส่โทรศัพท์ไม่ได้ด้วยซ้ำ
“ตามไปทำอะไร จะไปช่วยขวางเหล้าข้าหรือ?” ชายหนุ่มสาวเท้าก้าวไปยังประตู ฝีเท้าไม่เร่งไม่ช้า
จับความไม่ได้ว่านี่คือคำอนุญาตหรือปฏิเสธ ชูหว่านเองก็ไม่มั่นใจ แต่ก็ยังเดินตามหลังเขาไปเงียบๆ
คนขับรถคือทหารคนสนิทที่ครั้งก่อนไปรับนางที่หนานเฉิงด้วยกัน เห็นหญิงสาวลงบันไดมา โบกมือทักทาย “คุณหนูชู”
ชูหว่านยิ้มบาง ยืนห่างจากประตูรถสองก้าว พลางสนทนากับทหารผู้นั้น “เรียกฉันว่าชูหว่านก็พอค่ะ”
เห็นเมิ่งหวยจินขึ้นรถไปนั่งเรียบร้อยแล้วโดยไม่ได้อนุญาต นางเองก็ไม่อาจหน้าด้านขึ้นไปนั่งด้วย จึงได้แต่ยืนรอคำสั่ง
เก๋งสีดำยังไม่ขยับ ราวครึ่งนาที สายตาของเมิ่งหวยจินลอดผ่านแสงสลัวมาที่นาง ปลายนิ้วเคาะกระจกรถเบาๆ
ดูเหมือนนี่จะกลายเป็นความเข้าอกเข้าใจกันของทั้งคู่ ถือว่าอนุญาต ชูหว่านรีบขึ้นไปนั่ง ปิดประตูรถ หันไปกล่าวขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อเด็กสาวยิ้ม ไฝน้ำตาที่หางตายิ่งแดงเข้ม แก้มข้างหนึ่งยังมีลักยิ้มตื้นๆ ดูเชื่อฟังจนน่าเอ็นดู ราวกับสัตว์ตัวน้อยไร้พิษภัย
กลายเป็นหางน้อยที่สะบัดไม่หลุดจริงๆ
เมิ่งหวยจินเบือนสายตา สั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่มีอนุญาตข้า ห้ามวิ่งซน”
“……ค่ะ”
ทหารคนสนิทด้านหน้ารู้สึกประหลาดใจกับการเปลี่ยนไปของนาง เด็กสาวกับตอนที่พวกเขาไปรับนางที่หนานเฉิง สภาพต่างกันราวคนละคน
ตอนนี้นางนั่งอยู่ตรงนั้น เปรียบกับเจ้านายผู้เย็นชาไร้อารมณ์ของเขาแล้ว นางคือตะวันดวงน้อยที่ส่องสว่างและอบอุ่น
.