กระบอกปืนสีดำสนิทสะท้อนแสงแดดวาววับ โหวเนี่ยนชะงักนิ่งไปชั่วขณะ
โหวเอี้ยนเชินเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าออกไป แต่ถูกโหวเนี่ยนก้าวมาขวางไว้ก่อนหนึ่งก้าว “เรื่องที่ฉันก่อ ฉันจัดการเอง”
โหวเอี้ยนเชินหยุดฝีเท้า มองดูน้องสาวที่ถูกตนตามใจมาตั้งแต่เด็กด้วยแววตาลุ่มลึก
สุดท้าย เขาก็หาที่นั่งใต้ร่มชายคา พยักหน้าไปทางเมิ่งหวยจิน
“หวยจิน ไม่มาดื่มชาสักหน่อยหรือ”
ก่อนเดินไป เมิ่งหวยจินเอ่ยถามชูหว่านอีกครั้ง “มีปัญหาอะไรไหม”
ชูหว่านมองโหวเนี่ยนที่เดินเข้ามา พลางส่ายหน้า “ไม่มีปัญหา”
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน โหวเนี่ยนเดินเข้ามา ไม่กลัวตายปานจะเอาตัวชนปากกระบอกปืน
ชูหว่านย่อมไม่ยิงเพื่อสนองอารมณ์ชั่ววูบ เพราะความขัดแย้งยังไม่ลึกซึ้งถึงขั้นนั้น
นางลดมือลงอย่างเป็นธรรมชาติ เอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ เรื่องของเธอกับหลานหลาน ในฐานะเพื่อนของเธอ ตอนที่ฉันวางกับดักให้ เธอมาแก้แค้นฉัน ฉันก็ยอมรับ แต่ถึงจะเป็นเพราะเรื่องงานจริง ๆ เธอมาแก้แค้นฉัน ฉันก็ยอมรับเช่นกัน”
โหวเนี่ยนเลิกคิ้วเรียว “ฉันนึกว่าเธอจะให้เมิ่งหวยจินฆ่าฉันเสียอีก”
“ฉันไม่มีนิสัยแบบนั้น” ชูหว่านตอบเรียบ ๆ “โดยเฉพาะเรื่องรังแกคนอื่นโดยอาศัยอำนาจ ฉันทำไม่เป็น”
โหวเนี่ยนปรบมือ แก้มแดงระเรื่อเปล่งประกายท่ามกลางแสงแดด “เรื่องหลานหลานน่ะ พูดยาก เอาว่า ฉันทำแบบนั้นมีจุดประสงค์อื่น พอบรรลุจุดประสงค์แล้วฉันก็จะหยุด ยังไงฉันก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอ”
ชูหว่านหัวเราะเย็น “คุณเป็นดาราดัง ส่วนเธอเป็นแค่เด็กใหม่ที่ยังตั้งตัวไม่ได้ ข้อความประณามที่สตูดิโอของคุณโพสต์ลงไป มันทำลายอาชีพ ทำลายชีวิตทั้งชีวิตของเธอ”