ฟ้ากว้างใหญ่ ป่ากว้างไกล
ชูหว่านยิ้มบาง “จะผ่านไปได้หรือไม่ ก็ไม่ส่งผลต่อการใช้ชีวิตให้ดี รักตัวเองให้ดี”
โหวเนี่ยนมองเธอหลายตา ไม่พูดสักคำ หันหลังวิ่งไปที่ที่มีคนมากที่สุด ส่งเสียงเลียนแบบสุนัขเห่าสามครั้งดังลั่น
ไกลออกไป ณ ที่ที่เธอมองไม่เห็น มีชายผู้เปรียบได้ดั่ง ‘เฟอร์รารี’ ยืนอยู่ สงบนิ่งดุจหยกงาม ยากจะหยั่งถึง
ชูหว่านมองเด็กสาวที่ปลดปล่อยอารมณ์กลางฝูงชน เผยยิ้มขมขื่น
ไม่ว่าเมื่อไหร่ รักที่ไม่อาจสมหวังล้วนเป็นภัยพิบัติ แม้แต่สุนัขยังต้องร่ำไห้ยามจากลา...
เก็บสายตากลับ ชูหว่านหันหลังกลับ ก็ปะทะเข้ากับแววตาคมกริบราวเหยี่ยวโดยไม่ทันตั้งตัว
เวลานี้ฟ้ามืดลงแล้ว ภายในคฤหาสน์แสงไฟสาดส่อง ไม่ไกลออกไปมีคนเต้นรำเป็นคู่ นักดนตรีบรรเลงไวโอลินสด เสียงเพลงพลิ้วไหวกังวาน สายลมเย็นพัดโชย
เมิ่งหวยจินยืนอยู่ใต้แสงนีออน สายตาจับจ้องมาที่เธอ ไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
เบื้องหลังเขาคือแสงอันพร่างพรายลวงตา เขาจมอยู่ในนั้น ชุดสูทสีดำถูกแสงไฟส่องจนเลือนราง แยกสีไม่ออก