เดิมทีทั้งสองก็อยู่ใกล้กันแค่คืบ เมิ่งหวยจินขยับเข้าไปอีกครึ่งก้าว
ชูหว่านไม่มีใจกล้าพอจะแข็งกร้าวใส่เขาตรง ๆ จึงถอยหลังไปนิดหนึ่ง ดึงระยะห่างออกมา
“ฉันบอกเธอว่า ถึงจะรักแล้วไม่ได้ ปรารถนาแล้วไม่สมหวัง ก็ต้องรู้จักความพอดี การใช้ชีวิตให้ดีต่างหากที่สำคัญที่สุด”
“หว่านหว่าน...”
เมิ่งหวยจินเรียกชื่อเธอเสียงแหบพร่า ราวกับเมื่อคืนสุดท้ายเมื่อห้าปีก่อน ครั้งแรกที่เขาเอ่ยชื่อเธออย่างอ่อนโยน ดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านไปไกลหลายลี้ กลีบดอกท้อปลิวไสว เสียงนั้นกังวานเสนาะหู ราวกับยาพิษที่เย้ายวน
และสิ่งที่ทั้งบาดลึกและยั่วยวนยิ่งกว่าเสียงเรียกนั้น คือประโยคถัดมา “ทุกสิ่งที่เธอเคยปรารถนา ทั้งหมด ทุกอย่าง ตอนนี้ฉันพร้อมจะมอบให้เธอทุกสิ่ง”
ชูหว่านพลันหัวเราะออกมา วินาทีนั้นเธอไม่รู้จะพูดอะไร
รู้สึกเพียงความเจ็บตื้อ ๆ ผุดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ เจ็บปวดเพื่ออดีต
เธอมองเขาตรง ๆ ในแววตาไร้คลื่นลม กระทั่งเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเสียก่อน แล้วจึงเอ่ยอย่างเนิบนาบ
“คุณเต็มใจจะมอบให้ ฉันจำเป็นต้องยอมรับหรือคะ”
“นิทานเรื่องสลักรอยไว้ข้างเรือ เราต่างก็รู้อยู่แก่ใจ”
สีหน้าของเมิ่งหวยจินแข็งค้าง ชั่วขณะนั้นเขากล่าวสิ่งใดไม่ออก ได้แต่ดวงตาคู่นั้นที่ดำมืดจนน่าหวาดกลัว
“หว่านหว่าน เปลี่ยนชุดเสร็จหรือยัง”
เสียงเคาะประตูของโจวเจ๋อดังขึ้นจากด้านนอก ชูหว่านพยายามจะกระโดดลงไปอีกครั้ง และก็ถูกเมิ่งหวยจินใช้ต้นขาหน่วงเหนี่ยวไว้อีกหน
“ปล่อยฉัน” ไม่กล้าส่งเสียงดัง เสียงของเธอเบาหวิว
ชายหนุ่มนิ่งเฉย
“ชูหว่าน เป็นอะไรไป” โจวเจ๋อเริ่มร้อนรน
“ไม่มีอะไร ซิปมันติดน่ะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” กลัวว่าเขาจะพังประตูเข้ามาเห็นสภาพน่าอัปยศเช่นนี้ ชูหว่านจึงควบคุมน้ำเสียงให้นิ่ง แล้วเอ่ยกับด้านนอก