สายตาของไป๋เฟยประสานกับชูหว่าน ก่อนจะเบือนหนีไปในพริบตา
แม้แต่โจวเจ๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังอดประหลาดใจไม่ได้ว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
“เวลาช่างผ่านไปเร็วนัก หว่านของเราก็มีแฟนแล้วสินะ” กวนเหวินซิ่วเหลือบมองโจวเจ๋ออย่างไม่ใส่ใจ “แถมยังเป็นหนุ่มรูปหล่อเสียด้วย”
ชูหว่านยังคงเงียบ
กวนเหวินซิ่วก็ไม่ได้อยากฟังเธอพูดอะไรจริง ๆ หรอก หันไปบอกไป๋เฟยว่า “พวกเธอเล่นกันตามสบายนะ แม่อุปถัมภ์ต้องไปดูแลแขกแล้ว”
แม่อุปถัมภ์... ชูหว่านเลิกคิ้วแล้วยิ้มมุมปาก ก่อนฝากฝังโจวเจ๋อไว้กับเมิ่งชวน จากนั้นเธอก็เดินเอื่อย ๆ ออกจากสวนหลังบ้าน
“ชูหว่าน” ไป๋เฟยวิ่งตามออกมาเรียก
ชูหว่านบังเอิญยืนอยู่ใต้ห้องที่เธอเคยพัก มองขึ้นไปด้านบน ร่มเงาของต้นไม้หนาทึบบดบังทุกอย่างจนแทบมองไม่เห็นอะไร นอกจากหน้าต่างที่ปิดสนิท
ผ่านไปครู่ใหญ่ ชูหว่านจึงหันกลับมามองไป๋เฟย ริมฝีปากระบายรอยยิ้มแบบเป็นทางการที่ไม่ให้ใครจับความรู้สึกได้
“เธอคงดูถูกฉันสินะ” ไป๋เฟยจ้องปลายเท้าตัวเองพลางพูด “ฉันเพิ่งรู้จักฮูหยินเมิ่งได้ไม่กี่วันนี้เอง ในงานเลี้ยงน้ำชา ท่านบอกว่าถูกชะตากับฉัน ก็เลยรับฉันเป็นบุตรสาวอุปถัมภ์”