ฟ้าเปรี้ยงผ่าลงกลางใจ ไม่ต่างอะไรกับฟ้าผ่าห้าทิศ!
ชูหว่านตะลึงงันไปชั่วขณะ ราวกับหุ่นเชิดที่ถูกสาปด้วยวิชาหยุดร่าง ไร้ชีวิตชีวา!
เหตุผลที่เธอไม่กล้ากระโดดลงจากขอบหน้าต่างก็เพราะเมิ่งหวยจินสูงกว่าเธอ หากเธอกระโดดลงไปก่อนเป็นคนแรก คนที่อยู่ตรงหน้าจะถูกเห็นในทันที!
นับว่ายังโชคดี ที่ตรงตำแหน่งที่เมิ่งหวยจินยืนอยู่นั้นเป็นครึ่งหนึ่งที่อยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ ในเสี้ยววินาทีที่ได้ยินเสียง ชูหว่านรีบระดมไหวพริบรีบผลักเขาออกไป ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกจากเธอ จากนั้นก็โน้มตัวล้มไปข้างหลังอย่างรู้งาน ล้มลงบนเตียงของเธอ ซ่อนตัวได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ
ชูหว่านแข็งทื่อนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ในช่องลมด้านหลังมีเว่ยเทียนหมิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ส่วนเบื้องหน้าเธอคือเมิ่งหวยจินที่กำลังคลี่ยิ้มกรุ้มกริ่มเตรียมสนุก อากาศที่เดิมทีพร่องออกซิเจนอยู่แล้ว บัดนี้กลับยิ่งอึดอัดหายใจไม่ออกมากขึ้นไปอีก
“หว่านหว่าน?” เว่ยเทียนหมิงเอ่ยเรียกเธออีกครั้ง
ชูหว่านนิ่งเงียบ สูดลมหายใจเข้าลึก หันศีรษะไปอย่างกลไก ฝืนยิ้มให้ด้านล่างทั้งที่แทบมองไม่เห็นว่าเป็นรอยยิ้ม: “ฉันกำลังชมจันทร์”
“หันหลังให้จันทร์นะหรือ?”
“……รับลม”
“ถึงจะมีราวกันตก ก็ต้องระวังนะลูก รีบลงมาเถอะ”
“ค่ะ”
“พ่อกับน้าสะใภ้ของลูกต้องไปทำงาน พรุ่งนี้ ถ้าคุณชายเมิ่งยังเต็มใจอยู่เป็นแขกต่อ ลูกพาเขาไปเที่ยวตงเฉิง เป็นไกด์ให้เขาหน่อย”
“ไม่มีปัญหา”
“พักผ่อนนะ”
“……รับรองทำตามหน้าที่”
หากตั้งใจฟังดี ๆ ก็จะฟังออกไม่ยากว่าคำตอบของเธอค่อนข้างวกวนไปมา
คอยยืนยันอยู่หลายครั้งว่าเว่ยเทียนหมิงออกจากสวนในเรือนกลับไปที่ห้องของตัวเองแล้ว ชูหว่านกระโดดลงไป หมุนตัวกลับมาล็อกหน้าต่าง จากนั้นก็เดินไปที่ประตูอีกครั้ง เช็กให้แน่ใจว่าประตูล็อกแล้วหรือไม่ คำตอบคือล็อกแล้ว