การแต่งกายของเมิ่งหวยจินในครั้งนี้ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่เหมือนมาประชุม
ชุดเอี๊ยมสีดำเนื้อผ้าหยาบกระด้าง แต่กลับขับให้เขาดูดุดันไร้ขีดจำกัดและเต็มไปด้วยความเป็นธรรมชาติ ชุดเอี๊ยมขาเดฟทรงสอบช่วยเน้นสัดส่วนช่วงขาให้ยาวขึ้นอย่างเหมาะเจาะ รูปร่างสูงโปร่งและสง่างาม
คิ้วและดวงตาของชายหนุ่มอาบไล้ไปด้วยม่านหมอกสีครามคล้ำ เลือนรางและลึกล้ำดั่งห้วงท้องฟ้า
เพียงชั่วพริบตา ลมหายใจก็พลันยาวนานขึ้น แม้ราตรีกาลก็ยาวนานขึ้นเช่นกัน แม้แต่แสงไฟในลานบ้าน ก็ยังส่องเข้าไปไม่ถึงดวงตาสีดำขลับที่เฉียบคมของเขา
หลายวันก่อนที่ชูหว่านหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาเขานั้น เขากลับไม่กลับมา แต่ตอนนี้ เมื่อเธอสิ้นหวังและล้มเลิกความคาดหวังทั้งหมดแล้ว เขากลับปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน
การกระทำเช่นนี้ทำให้เธอตั้งตัวไม่ติด ภายใต้การจ้องมองด้วยแววตาร้อนแรงของเขา ปกติแล้วคนที่พูดเก่งและสามารถงัดเรียงความแปดร้อยคำออกมาได้เป็นฉาก ๆ อย่างเธอ ก็ถึงกับพูดไม่ออก กลายเป็นใบ้ไปชั่วขณะ
"หว่านหว่าน ทำไมไม่ทักทายล่ะ" เว่ยเทียนหมิงเตือนอย่างใจเย็น
ชูหว่านใช้เล็บขูดกับกรอบหน้าต่าง อ้าปากหุบปากหลายครั้ง สุดท้ายก็เอ่ยเรียกเมิ่งหวยจินเสียงเบาราวกับสายลม
ชายหนุ่มได้ยินแล้ว ดูเหมือนคิ้วคมของเขาจะเลิกขึ้นเล็กน้อย แต่ก็มองเห็นไม่ชัดนัก
"จะนอนแล้วเหรอ" เขาเอ่ยปากออกมาอย่างเนือยนิ่ง
ชูหว่านยังคงใช้เล็บขูดกับกรอบหน้าต่างไม้ต่อไป จากมุมสูงอยู่นาน กว่าจะได้ยินเสียงตัวเองพูดออกมาว่า "อืม อยากพักผ่อนเร็วหน่อย"
แววตาของชายหนุ่มยิ่งมืดหม่นคลุมเครือกว่าเดิม แต่ไม่ได้ตอบอะไร
"หวยจิน อย่าเอาแต่ยืนอยู่เลย ในลานนี่ก็ร้อน ฉันให้แม่บ้านทำกับข้าวไว้สองสามอย่าง เข้าไปดื่มในบ้านด้วยกันสักสองสามแก้วมั้ย" ระหว่างนั้น เว่ยเทียนหมิงก็เชื้อเชิญอย่างจริงใจ
ก่อนก้าวเท้าเข้าไปในห้องนั่งเล่น เมิ่งหวยจินชำเลืองมองเธออย่างมีนัยยะ สายตาราวกับตาข่ายและเบ็ดราว
ชูหว่านยืนนิ่งอึ้งไปนานอย่างงุนงง ก่อนจะปิดหน้าต่างบนเรือนหลังคาแหลมอย่างเชื่องช้า แล้วเอามือแตะแก้มตัวเอง มันร้อนผ่าวอย่างไม่น่าเชื่อ