ชูหว่านกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอง เสียงอู้อี้ดังลอดออกมา: "คุณนี่นะ บอกว่าจะให้สอนเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ไหงมาใช้ไม้แข็งข่มขู่ได้ล่ะ นับประสาอะไรกับชัยชนะไม่สง่างาม"
เสียงหัวเราะของเมิ่งหวยจินทุ้มพร่า รู้สึกอัศจรรย์ใจยิ่งนัก กลางหุบเขาอันเปลี่ยวร้าง ยามดึกดื่นน้ำค้างลงจัด กลับดื่มด่ำกับความเงียบสงัดเช่นนี้
ทิวาราตรีเช่นนี้ ล้ำค่าเสียยิ่งกว่าการเลื่อนยศถาบรรดาศักดิ์ ล้ำค่าเสียยิ่งกว่าการทะยานขึ้นสู่เบื้องบน
เมื่อสังเกตเห็นหูแดงเถือกที่เธอปิดไว้ไม่มิด ความระทวยพลุ่งพล่านในสายเลือดของเขาแทบจะทะลักทะลาย ห่างจากความไร้สติเพียงก้าวเดียวเท่านั้น
"คุณรีบเข้าไปข้างในเถอะ ตอนกลางคืนอากาศเย็นสบาย" ชูหว่านคะยั้นคะยอ
เมิ่งหวยจินจับจ้องผ้าห่มผืนนั้น มุ่งตอบอีกเรื่อง: "ง่วงหรือยัง"
เธอรีบชะโงกหน้าออกมา แล้วหดกลับเข้าไป เรียกชื่อเขา
ปลายสายขานรับ
เธอนึกอะไรขึ้นได้อีก ค่อย ๆ คลี่ผ้าห่มออก: "แย่หมด รถของคุณยังจอดอยู่ใต้ตึกร้างที่สร้างค้างเลยนะ และกันชนหน้าก็ถูกฉันชนบุ๋มด้วย"