สายลมพัดวูบขึ้นในฐานทัพอย่างแผ่วเบา พัดผ่านทุ่งร้างดังกวัดไกว ดวงจันทร์สว่างกระจ่างฟ้า สาดแสงสีเงินนวลลงมา เมิ่งหวยจินอาบท่ามกลางแสงจันทร์อันเงียบสงัดและเวิ้งว้าง
เสียงของผู้ชายเอื่อยเฉื่อยว่า "ฉันรู้แค่ว่าโรงอาหารของโรงเรียนเธอข้าวไม่อร่อย แถมกับข้าวยังตักให้นิดเดียว แต่หน้าโรงเรียนมีขาหมูบ้านหนึ่งรสชาติใช้ได้ กิจการคึกคัก ต่อคิวยาวทุกครั้ง ออกมาจากโรงเรียนห้าร้อยเมตรมีป้ายรถเมล์ ด้านหลังป้ายรถเมล์คือตรอกบาร์ นั่นคือที่ที่เธอไปแสดงดนตรีบ่อยๆ ทะเลที่ตงเฉิงสีฟ้าคราม ฤดูหนาวหิมะตก ถึงจะไม่มากเท่าเป่ยเฉิงแต่ก็หนาวได้เรื่อง..."
ชูหว่านนั่งฟังเงียบๆ ปลายจมูกสั่นขึ้นมาเอง นัยน์ตาแดงชื้นในบัดดล อยู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ ถามว่า "หลายปีนั้นของขวัญวันเกิดที่คุณน้าเมิ่งชวนส่งมาให้ จริงๆ แล้วเป็นของที่คุณส่งมาใช่ไหมคะ"
เมิ่งหวยจินเชยหน้าขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับ "ใช่ กลัวเธอไม่ยอมรับ หรือไม่ก็ส่งคืนมาให้ฉันตรงๆ เลยต้องใช้วิธีนี้"
ชูหว่านโกรธจนริมฝีปากสั่น "ทุกครั้งที่เขาไปหาฉัน คุณก็อยู่ด้วยตลอดเลยใช่ไหม"
"อยู่ด้วย"
ราวกับมีมดไต่อยู่ในหัวใจ น้ำเสียงสะอื้นของชูหว่านชัดเจน "บอกหน่อยว่า...คุณ คุณทำแบบนี้ทำไมกัน การที่ปิดบังอีกฝ่าย แอบทำนั่นทำนี่ให้แบบที่ตัวเองคิดเองเออเองน่ะ มันเป็นความยิ่งใหญ่งั้นหรือ"
"ทั้งๆ ที่แค่คุณพูดสักคำว่าห่วง คุณพูดว่ารัก พูดว่าอย่าไป ฉันก็จะอยู่เฉยๆ ไม่ไปไหนแล้ว แต่...แต่ทำไมคุณถึงไม่เคยพูดเลยล่ะ"
เมิ่งหวยจินมองคนรักทั้งน้ำตานองหน้าอยู่นิ่งๆ กล้ามเนื้อกรามของเขาเกร็งขึ้นมา สมองวาบถึงความคิดที่ว่าจะผิดกฎกลับไปเป็นครั้งที่ร้อย