ตีหนึ่งกว่า ชูหว่านถึงได้ปิดไฟ ข่มตาหลับ
ก่อนนอน เธอปรับเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังที่สุด กลัวจะพลาดสายที่เขาโทรมาทุกเมื่อ
ช่วงนี้ เธอคาดการณ์ว่าเมิ่งหวยจินคงจะมาคุยกับเธอสักครั้ง เพราะนี่เป็นกฎที่ไม่ได้เขียนขึ้นแต่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขามาโดยตลอด ไม่ว่าจะเรื่องดีหรือร้าย ต่างก็ต้องได้พูดคุยกัน
เพียงแต่ เธอคาดไม่ถึงว่าเนื้อหาการสนทนาและผลลัพธ์จะเกินกว่าที่คิดไว้มาก
ทบทวนบทสนทนาตลอดสองชั่วโมงนั้น ในใจชูหว่านพลันรู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก
ได้คบกันแล้ว กับเมิ่งหวยจิน เรื่องธรรมดาเรียบง่ายแค่นี้ แต่กลับมาถึงช้าไปห้าปี
ท่าทีที่เธอต้องการ ถึงแม้จะล่าช้า แต่ก็มาถึงแล้ว
อย่างน้อยก็ต้องเป็นท่าทีเช่นนี้ เรื่องระหว่างพวกเขาถึงจะพูดกันได้กระจ่าง
.
นึกว่ากินยาสงบจิตสงบใจเม็ดนี้แล้วชูหว่านจะนอนหลับสบาย ที่จริงหาเป็นเช่นนั้นไม่
ตลอดทั้งคืน เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองอยู่บนทุ่งหญ้าฮูหลุนเป้ยเอ่อร์ มองสายลมพัดหญ้าระลอกคล้อยเห็นฝูงวัวแกะ ครู่หนึ่งก็ไปไอซ์แลนด์ ไปขั้วโลกใต้ ขั้วโลกเหนือ...สรุปแล้วใจล่องลอย เต้นระรัวโครมคราม สมองส่วนบนตื่นตัวอย่างยิ่ง เธอข่มตาไม่ลงเลยสักนิด
สมัยมัธยม เธอคิดว่าฟ่านจิ้นที่สอบติดแล้วกลายเป็นบ้านั้นเป็นวิธีเขียนเกินจริง ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจเขาแล้ว
คนเราจะมีอารมณ์พลุ่งพล่านถึงขั้นยากจะจินตนาการในชั่วขณะที่ความปรารถนาและความมุ่งมั่นที่ยึดถือมายาวนานกลายเป็นจริง
เธอใช้เวลาหลายปีขัดเกลาตัวเอง ให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้น ให้สุขุมขึ้น ใครจะคาดคิด สันดอนเปลี่ยนยาก นิสัยเดิมแก้ไม่หาย เมื่อคืนแค่คุยโทรศัพท์สองชั่วโมงก็ทำให้เธอกลับไปเป็นคนเดิมในพริบตา
เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเกินเลยไปหน่อย ชูหว่านก็พยายามเก็บอาการ วางตัวสงบเสงี่ยม ทว่าตอนเช้าก็ยังถูกหมอสังเกตเห็นเพราะหัวใจเต้นเร็วเกินไป
ตอนนั้น ในห้องผู้ป่วยมีกลุ่มคนมาเยี่ยมไข้มุงอยู่
มีเมิ่งชวน กวนอวี่หลิน ยังมีเหวินชิงกับเพื่อนร่วมงานจากสถานีอีกหลายคน
“หมอครับ เธอเป็นอะไร” เมิ่งชวนเพิ่งกลับจากไปทำงานต่างประเทศ
“ฉันไม่เป็นไร” ชูหว่านปิดบังอย่างเขินอาย “อาจจะเพราะตกใจเมื่อวาน สงบสติอารมณ์เดี๋ยวก็ดีขึ้น”