ชูหว่านเลิกคิ้วมุ่นเล็กน้อย ผลักเมิ่งหวยจินเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้ปล่อยตัวเธอ
แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อย กลับดึงเธอเข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม พลางบังเธอไว้ด้านหลัง สั่งซุนอี๋ที่ออกมาต้อนรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “เชิญฮูหยินผู้เฒ่าไปรอที่ห้องรับแขกก่อน ข้าจะตามไปพบในอีกสักครู่”
“หวยจิน นี่พวกเจ้า...”
เมิ่งหวยจินเพียงผงกศีรษะให้เล็กน้อย แล้วจูงมือชูหว่านเข้าไปในเรือนใหญ่ตรงไป ขึ้นชั้นบน เปิดประตูห้องนอนหลัก กล่าวกำชับว่า “ถ้าง่วงก็นอนก่อน ข้าจะกลับมาในไม่นานนัก”
นั่นคือห้องนอนของเขา ที่เห็นได้ชัดคือผ้าปูเตียงและปลอกหมอนถูกเปลี่ยนใหม่ เป็นสีที่ชูหว่านโปรดปราน
“ฮูหยินเมิ่ง...”
“ทุกอย่างปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า”
เขาสอดขึ้นตัดบท แล้วขู่ต่อว่า “ชูหว่าน ถ้าข้ากลับมาแล้วไม่เห็นเจ้าอยู่ในห้องนี้ รับผลที่ตามมาเอง”
“...”
เมื่อก่อนเขาก็ปฏิเสธเด็ดขาดและเกรี้ยวกราด มาวันนี้ก็ครอบครองอย่างบังคับและเผด็จการ ชูหว่านจ้องมองเขานิ่ง ไม่โต้แย้ง ครู่หนึ่งจึงเร่งให้เขาไปได้แล้ว
เมิ่งหวยจินลงไปชั้นล่างอีกครั้ง ไม่นานเงาร่างก็ปรากฏบนระเบียงทางเดินของเรือนปีก ก่อนก้าวขาเข้าไปในห้องรับแขก
แม่กับลูกจะคุยอะไรกันในนั้น เธอไม่ได้ยินเสียด้วยซ้ำ ต่อให้ได้ยิน ก็คงไม่ใช่หัวข้อที่น่าฟังสักเท่าไร
เขาห้ามเธอไปนอนห้องอื่น เธอก็เลยจะไม่เสแสร้งดื้อดึงจะไป กลับถอดรองเท้าทิ้ง พลางเดินเปลื้องผ้าออก เปิดตู้เสื้อผ้า จากเสื้อเชิ้ตผู้ชายแถวเรียงสีขาวดำ เลือกสีดำตัวหนึ่งออกมา แล้วตรงเข้าไปในห้องน้ำ