เมิ่งหวยจินเปิดประตูถามอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่อ้อมค้อม ทำเอาชูหว่านตกใจ
นางเม้มปากแน่น ไม่พูด ไม่ตอบสนอง
“ข้าเดาว่าเจ้ากำลังด่าข้าอยู่” บุรุษเอ่ยราวกับมีญาณหยั่งรู้ แทงใจดำอีกครั้ง
เขาเข้าไปใกล้ “ด่าว่าอะไรเล่า? ว่าให้ข้าฟังหน่อย”
“ชายชราพอได้กินเนื้อแล้ว ช่างน่าสะพรึงถึงเพียงนี้?” เขาถามแล้วตอบเอง
“……………”
ชูหว่านเบิกตาค้าง สักครู่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า คุณผู้นำใหญ่เมิ่งถูกสิ่งไม่ดีสิงสู่หรือไม่
“จูบไหม?”
เขาล่อลวง ลมหายใจอุ่นร้อนวนเวียนอยู่ริมฝีปากนาง ใกล้บ้างห่างบ้าง หว่างคิ้วและแววตาลุ่มลึกเร่าร้อน กลิ่นหมึกจาง ๆ ติดตัวเขาเข้ากันอย่างเหมาะเจาะกับกลิ่นมะลิสดชื่นบนกายนาง
ชูหว่านกลืนน้ำลาย อกกระเพื่อมแรงขึ้น
“เช่นนั้นท่าน...” นางหน้าแดงระเรื่อดุจดอกท้อ ครู่ใหญ่จึงวางกฎอย่างเอาจริงเอาจัง “อย่าได้ดุดันนัก”