เสียงเป่าผมเงียบลงพอดี เมิ่งหวยจินวางไดร์เป่าผม ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แถมยังเป็นท่าอุ้มเจ้าสาวด้วยมือเดียว!
ชูหว่านตกใจจนสะดุ้ง รีบโอบแขนรอบลำคอเขา ทรงตัวอย่างมั่นคง
สัมผัสได้ถึงอารมณ์ผิดปกติของเขา น้ำเสียงของเธอจึงเบาลงอย่างนุ่มนวล "คุณจะทำอะไรน่ะ"
ชายหนุ่มแนบหูเธอแล้วถอนหายใจยาว ในตอนแรกมันเย็นวาบ แต่ต่อมากลับแผ่ซ่านความร้อนแรง ดั่งน้ำเสียงของเขา "ให้ฉันกอดสักพักเถอะ"
เค้าโครงใบหน้าที่คมคายและองอาจของเขา ปรากฏความอ่อนโยนที่ไม่คู่ควรกับตัวเขาเอง
ชูหว่านอ่อนระทวยในทันใด กายนุ่มนิ่มซุกอยู่ในอ้อมอกของเขา
"พวกคุณคุยอะไรกัน ถึงได้โกรธขนาดนี้" ในที่สุดเธอก็อดถามไม่ได้
"เรื่องเดิมๆ ที่พูดกันบ่อยๆ" เขาตอบอย่างบางเบา
เธอว่า "ในเมื่อเป็นเรื่องเดิมๆ มีอะไรให้ต้องโกรธ"