เมิ่งหวยจินไม่ได้ตอบว่าบาดแผลจากกระสุนปืนนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร
ประสบการณ์การแฝงตัวของเขาถือเป็นความลับสูงสุด ชูหว่านจึงไม่ถามมากความโดยอัตโนมัติ
ทายาเสร็จ เธอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายจนมิดชิด
เมิ่งหวยจินเก็บกล่องยาให้เรียบร้อย แล้วกลับเข้ามาในห้องของเธอ พร้อมจะนอนด้านนอก
ชูหว่านเห็นดังนั้น ก็กางแขนขาออกจนเต็มเตียงเป็นท่ากางแขนกางขา “นี่ห้องของฉัน ห้องของท่านอยู่ฝั่งตรงข้าม”
เห็นในที่สุดเธอก็มีท่าทีผ่อนคลายขึ้นบ้าง ไม่สงบเยือกเย็นและทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัยอีกต่อไป
ชายหนุ่มมองลงมาจากที่สูงจ้องเธอ ครู่หนึ่งกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน ใช้มือยันกายคร่อมเหนือเธอไว้ครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงเย้ายวนแต่แฝงการข่มขู่ “จะให้นอนบนตัวเธอ หรือข้าง ๆ เลือกเอา”
“…”
นี่มันคนที่หยิบปืนจริงมาขู่ได้นะ! ดวงตาสุกใสจ้องเขม็งไปยังโครงหน้าเคร่งขรึมคมสันของเขาโดยไม่กะพริบ ชูหว่านรีบขยับเข้าไปข้างใน เปิดที่ว่างให้เขา
“ทำไมถึงเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผืนโปรดของเมื่อก่อนออกไปล่ะ” เขาใช้แขนข้างเดียวกวาดร่างเล็ก ๆ ของเธอเข้ามา แนบศีรษะลงกับซอกคอหอมนุ่มของเธอ น้ำเสียงแผ่วเบาแผ่วบาง
ค่ำคืนที่เลยครึ่งไปแล้ว มีเพียงเสียงเย็นวาบของชูหว่าน “คนเราก็ไม่ได้มีงานอดิเรกเดียวไปตลอดชีวิตนี่ เมื่อก่อนฉันชอบสีชมพู ตอนนี้ก็มีสิทธิ์ชอบสีเทาได้”
“พูดได้ดี” ชายหนุ่มเห็นด้วยเป็นครั้งคราว “มีนิสัยอะไรเปลี่ยนไปอีกบ้างไหม บอกฉันมาทั้งหมด”
“ง่วง” ชูหว่านขยี้ตา
เขายกมือปิดไฟ “อืม ถ้างั้นนอน”
ถูกกลิ่นหอมสะอาดเย็นยะเยือกจากกายเขาครอบงำ ชูหว่านจะข่มตาหลับลงได้อย่างไร
ผ้าม่านไม่ได้ปิด เธอมองเห็นแสงจันทร์สลัว ๆ สลัดเมฆดำหลุดออกมา แสงจันทร์กระจ่างเยือกเย็นสาดส่องเข้ามาทางขอบหน้าต่าง ท้องฟ้ายามวิกาลเป็นสีครามเข้ม
ครู่หนึ่ง เธอพึมพำถาม “ถ้าไม่ถึงตาย กระสุนเจาะเข้าร่างกายมันรู้สึกยังไงหรือ”