ไม่เคยเห็นว่าเขาจะเคร่งขรึมและตื่นตัวถึงเพียงนี้ ชูหว่านไม่กล้ารอช้าแม้แต่น้อย เชื่อฟังเดินเข้าไปในร้านหมอแห่งนั้น
เมิ่งหวยจินควักโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าเยือกเย็น ต่อสายออกไป “ใช้ศาลาเจ็ดเซียนเป็นจุดกลาง ตรวจสอบผู้ต้องสงสัยในรัศมีห้าร้อยเมตร”
“รับทราบ!” เสียงแน่วแน่จากปลายสาย “นายท่าน เป็นไปได้ไหมว่าเป็นหลงอิ่ง? ข้อมูลติดตามแสดงว่าเขาเดินทางเข้าเขตประเทศของเราแล้ว”
“ตรวจสอบก่อน ไม่ว่าใครก็ห้ามปล่อยผ่าน”
.
ประตูหลังถูกดึงปิดอย่างแรง ชูหว่านยืนนิ่งอยู่ริมกำแพงลานหลังร้านหมอ เผชิญหน้ากับชายชราที่กำลังตากยาอยู่ตรงหน้า
อากาศเงียบงัน น่าอึดอัดยิ่งนัก
ประตูหลังบานนี้ไม่ค่อยมีใครใช้ จู่ๆ ก็มีคนบุกรุกเข้ามา ทั้งยังเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารัก ชายชราก็งุนงงไปเหมือนกัน
“เจ้า…”
“ข้า…”
ประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง ร่างสูงโปร่งของเมิ่งหวยจินสาวเท้าเข้ามา
“ท่านฉี” เขาคว้ามือของชูหว่านมากุมไว้อย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเดินนำหน้า
รู้จักกันจริงๆ ด้วย
แม้ผู้คนจะเรียกขานกันว่า “ท่านฉี” แต่เขากลับไม่แสดงท่าทีแก่ชราเลยสักนิด แผ่นหลังตั้งตรงดุจต้นสน แววตาสุกใสาคมกริบ ทั่วร่างแผ่ความเข้มแข็งและเกียรติศักดิ์ที่ยากจะพรรณนา
“ข้ายังนึกว่าทำไมจู่ๆ ถึงมีนางงามพลัดหลงลงมาจากฟ้า ที่แท้ก็เป็นของตระกูลเจ้านี่เอง”
อีกฝ่ายมองเขา แล้วจึงมองชูหว่าน “ข้าจำเจ้าได้ เมื่อหลายวันก่อนมาให้ข้าตรวจ ตอนนั้นดูตึงเครียดเหลือเกิน…”
“เอ่อ ท่านคงจำผิดแล้วล่ะ” ชูหว่านรีบยิ้มแทรก
เมิ่งหวยจินหันมองนางแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มบางๆ
เข้าไปในห้องด้านใน ฉีเย่าผิงจ้องหน้าเมิ่งหวยจินเขม็ง “สูบบุหรี่แล้วก็ดื่มเหล้าอีกแล้วใช่ไหม?”