เมิ่งหวยจินคืนโทรศัพท์ให้เธอในที่สุด
ชูหว่านเปิดเครื่อง แล้วเดินเข้าห้องของตัวเอง
กดโทรหาโจวเจ๋อ เธอเอ่ยคำว่า "ขอบคุณ"
ปลายสายตอบกลับด้วยเสียงแหบพร่า "ไม่ต้องขอบคุณหรอก เราเป็นเพื่อนกันก็พอ"
วันนั้นที่โรงพยาบาล หลังจากผลตรวจของชูหว่านออกมา โจวเจ๋อก็กำรายงานผลการตรวจ นั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ตรงทางเดินนานแสนนาน
ชูหว่านก็ไม่พูดอะไร จนผ่านไปนานจึงเอ่ยว่า "ขอโทษนะโจวเจ๋อ เรื่องหมั้นหมาย... ที่ลานจอดรถเธอพูดไปเรื่อย ฉันก็พูดไปเรื่อย ยกเลิกเถอะนะ แต่ว่าที่พ่อแม่เธอมาเป่ยเฉิงเพื่อหมั้นหมาย ฉันในฐานะคนที่เกี่ยวข้อง ไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ"
เงียบไปอีกครู่หนึ่ง โจวเจ๋อถึงได้เอื้อนเอ่ย "คนที่ควรขอโทษคือฉันต่างหากหว่านหว่าน พ่อแม่ฉันมาเป่ยเฉิง ก็มีเจตนามาสู่ขอจริง ๆ และเป็นฉันเองที่ตั้งใจเรียกพวกท่านมา แต่จะถึงขั้นหมั้นหมายเลยก็คงไม่ใช่ เพราะเธอยังไม่ได้ตกลงเลยสักหน่อย"
"วันนี้ที่ลานจอดรถ ฉันเห็นบรรยากาศระหว่างเธอกับเมิ่งหวยจินมันแปลก ๆ ก็เลยฉวยโอกาสพูดว่าเราหมั้นหมายกัน ฉันรู้ว่าเธอกำลังหัวเสียอยู่ คงจะรับลูกไปตามน้ำ และก็จริง เธอรับลูกฉันตามน้ำ"
"ไม่เป็นไร" ชูหว่านยิ้มจาง ๆ "ตอนนั้นฉันก็หัวเสียแล้วใช้ประโยชน์จากเธอเหมือนกัน ถือว่าเราเสมอกันแล้วกัน ต่อไปนี้ อย่าพูดเรื่องหมั้นหมายอีกเลยนะ"
"ทำไมไม่หมั้น?" โจวเจ๋อหรี่ตา
"หืม?"
"ถ้าไม่บีบให้ถึงที่สุด เมิ่งหวยจินก็คงไม่มีวันมองเห็นตัวเองชัดเจน" เขาเว้นวรรคก่อนเสริม "เธอก็มองไม่เห็นตัวเองเหมือนกัน"
"ฉันไม่ได้มองไม่เห็น แต่ไม่กล้าต่างหาก" ชูหว่านขนตาสั่นไหว "แต่ว่าบีบให้ถึงที่สุดแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมรับล่ะ?"
"ก็อยู่กันสองคนเรา"
"...เลิกพูดเล่นได้แล้ว" ชูหว่านพูดอย่างจริงจัง "โจวเจ๋อ จริง ๆ แล้วนายไม่ได้รักฉันแบบชายหญิง นายอาจเป็นเพราะเรื่องพ่อแม่ฉันเมื่อหลายปีก่อน หายไปครึ่งปีไม่ติดต่อฉัน จนทำให้ฉันมาเป่ยเฉิง ก่อเรื่องต่อเนื่องยาวเหยียด ก็เลยเกิดความรู้สึกผิด ความรู้สึกผิดแบบนี้ถูกนายขยายจนใหญ่โตเกินไป"