กลางคืนฝนโปรยลงมาเบา ๆ พร่ำพรมอย่างอ่อนโยน
หยาดน้ำใสกระจ่างไหลรินบนบานหน้าต่าง ย่านชานเมืองฝั่งตะวันตกของเป่ยเฉิงยามเที่ยงคืนผ่านพ้น เต็มไปด้วยความอึกทึก สีสันฉูดฉาด และแสงสีที่ฟุ้งเฟ้อลวงตา
แสงไฟสว่างจ้าจากลานบ้านพร่าเลือนกลายเป็นเงาภาพมายาด้วยละอองน้ำ มีลำแสงสาดลอดเข้ามาในห้อง กระทบดวงตาคมกริบลุ่มลึกของเมิ่งหวยจิน และสะท้อนในแววตาหรี่ปรือของชูหว่าน
น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตา เธอมองเขาด้วยแววชาเย็น แต่ดวงตาเขาคู่นั้น กลับมีพลังทะลุทะลวงหัวใจ และมีแรงดึงดูดที่เย้ายวนวิญญาณ
ปากเขาบอกว่าพรุ่งนี้ทั้งคู่ต่างมีธุระ คืนนี้จึงจะละเว้นเธอ
แต่การกระทำของเขา ไม่ได้ต่างอะไรกับการลงมือทำจริง ทำให้เธอรู้สึกสบายขึ้นสักเท่าไหร่ มันคือการลงทัณฑ์อีกรูปแบบหนึ่ง
เขาสั่งให้เธอเรียกเขา แต่เธอไม่มีวันยอมเรียก
เขาจึงพูดว่า “เมื่อก่อนนั่นเจ้าเรียกขานกันได้สนิทสนมไม่ใช่หรือ ทำไมตอนนี้ไม่กล้าเรียกแล้วเล่า”
“ปีนั้นที่หนานเฉิง ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าเรียกข้าอย่างนั้น เจ้าก็ยิ่งเรียกอย่างไม่คิดจะหยุด เหตุใดยิ่งโตกลับยิ่งขี้อาย”
“เรียกข้าหน่อย หว่านหว่าน...”
ชูหว่านกัดริมฝีปากอย่างแน่น มือจับท้ายทอยเขาไว้ ฝ่ามือสั่นระริก
ไม่เคยต้องเผชิญสิ่งที่เขาทำเช่นนี้มาก่อน ความรู้สึกนั้นราวกับเกล็ดหิมะเบา ๆ ลอยละมุน หรือก้อนหินหนักอึ้ง กระแทกลงกลางอกเธอ เผาไหม้จนเกิดเป็นทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล