ชูหว่านตบมือเขาออกอย่างไม่แรงไม่เบา "อย่าได้คืบจะเอาศอก"
เมิ่งหวยจินก็ไม่โกรธ ลูบไล้ศีรษะเธอเบา ๆ เอ่ยเสียงอ่อนโยน "ยังเช้าอยู่เลย นอนต่ออีกหน่อยเถอะ"
เพราะท่าทางนี้ของเขา ชูหว่านจึงนิ่งงันไปนานทีเดียว
ในอดีต มีครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาลูบศีรษะเธอแบบนี้
แต่ว่า ตอนนั้นเขาทำหยาบคายทุกครั้ง!
.
ชูหว่านงีบหลับต่ออีกจริง ๆ และเมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง ฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว
เอื้อมมือไปคลำ ก็พบชุดที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบวางอยู่ข้างหมอน
ชูหว่านจ้องมองใบไม้สีเขียวที่ยื่นเข้ามาทางหน้าต่างครู่หนึ่ง จึงลุกขึ้นถือเสื้อผ้าไปที่ห้องน้ำ
แต่งตัวเรียบร้อย เธอลงบันได ซุนอี๋ยิ้มแย้มเข้ามาต้อนรับ "คุณหนูตื่นแล้วหรือคะ? คุณชายมีธุระสำคัญมาก ออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง กำชับฉันเป็นพิเศษว่าห้ามปลุกคุณ ให้คุณนอนต่ออีกหน่อย"
เรื่องนี้เธอรู้ วันนี้เขามีเรื่องใหญ่จริง ๆ
"คุณชายยังบอกอีกว่า ให้คุณกินข้าวเช้าด้วย พอกินเสร็จ จะมีคนขับรถไปส่งคุณที่ทำงาน" ซุนอี๋พูดพลางยกโจ๊กร้อน ๆ และกับข้าวเล็ก ๆ น้อย ๆ มาจากครัว
ชูหว่านกล่าวขอบคุณ แล้วจัดการกินให้เสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบไปที่สถานีโทรทัศน์
.
วันนี้ในพิธีรับตำแหน่งของเมิ่งหวยจินจะมีการแถลงข่าว ชูหว่านอยากขอเหวินชิงเพื่อไปเป็นนักข่าวสัมภาษณ์งานเปิดตัวครั้งนี้
รีบร้อนมาถึงออฟฟิศ เธอพบกับไป๋เฟยที่กำลังเก็บของ
ดูท่า ไป๋เฟยถูกแจ้งให้ออกจากงานแล้ว
ประสานสายตา ไป๋เฟยหัวเราะต่ำ "เธอยังปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างปลอดภัย ดูเหมือนท่านผู้นำใหญ่เมิ่งจะปกป้องเธอดีจริง ๆ แม้แต่คนเหี้ยมโหดอย่างกวนเหวินซิ่วยังทำอะไรเธอไม่ได้"