ตอนที่ 104 หว่านหว่าน อย่าแม้แต่จะคิด

เมิ่งหวยจินไม่ยอมฟังคำคัดค้าน วางมือทั้งสองข้างประคองพวงมาลัยไว้แน่น แววตาและคิ้วคมสะท้อนความงดงามเปี่ยมพลังและน่าเกรงขาม เคร่งขรึมและเฉียบขาด

เขาสามารถอ่อนโยนดั่งแสงอาทิตย์สดใส สามารถอ่อนหวานละมุนดุจระลอกคลื่นในทะเลสาบ และยังสามารถเร่าร้อนรุนแรงราวกับแสงตะวันแผดเผาหัวใจ

ชูหว่านถูกโอบล้อมไว้ สบตาที่ร้อนแรงของเขา ชั่วขณะหนึ่งหล่อนรู้สึกมึนงง แต่ก็รีบบังคับตัวเองให้ถอนสายตาจากดวงตาของเขาในทันที

ยังคงหมกมุ่นกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ หล่อนจึงอดไม่ได้ที่จะมีจิตใจหนักอึ้ง

แต่หล่อนก็ต้องยอมรับว่า เมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งหวยจิน หัวใจของหล่อนก็พลุ่งพล่าน ไวน์ขวดนั้นที่ชื่อว่า "วัยเยาว์" และ "ความเร่าร้อน" ซึ่งหล่อนฝังไว้ด้วยมือของตัวเองในปีนั้น ฝาขวดสั่นไหว

มีวูบหนึ่ง หล่อนอยากจะบอกตัวเองว่า ก็แค่นี้แหละ ปล่อยไปตามกระแส ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา

แต่ในลำคอราวกับยังมีหนามติดคาอยู่ ไม่ยอมขึ้นและไม่ยอมลง

คำพูดมากมายนับพันหมื่น หลอมรวมเป็นเพียงประโยคเดียว: "รู้ว่าเรื่องของวันนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ก็เลยไม่ได้รบกวน"

แววตาของชายหนุ่มลึกซึ้ง เสียงเหมือนยามเช้าที่ห่มคลุมด้วยหมอก: "คุณรบกวนฉันได้ทุกเมื่อ"

นี่นับว่าเป็นความรักหรือเปล่า? เป็นคำสารภาพรักหรือเปล่า? เป็นข้อยกเว้นหรือเปล่า?

ชูหว่านไม่รู้ หล่อนกระพริบขนตาเบา ๆ จ้องมองเขาไม่วางตา ดวงตาชื้นแฉะ: "ถึงแม้จะมีระยะเวลาการรักษาความลับ เรื่องของพ่อกับแม่ฉันในปีนั้นก็น่าจะเลยกำหนดไปแล้วใช่ไหม? ไม่ว่าจะดีหรือร้าย จะขาวหรือดำ ในฐานะที่เป็นลูกสาวคนเดียวของพวกท่าน ฉันคิดว่าฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ บอกฉันได้หรือยัง?"