“ฉันป่วย...” ชูหว่านมองเขาผ่านดวงตาพร่าฝัน ลำคอขยับ “เวลาโดนกระตุ้น อาจมีพฤติกรรมรุนแรงผิดปกติที่เกินกว่าคนทั่วไป”
“ใคร ๆ ก็ป่วยได้ทั้งนั้น” เมิ่งหวยจินโอบไหล่เธอ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น มองตรงไม่หลบสายตา เสียงทุ้มน่าฟัง “ถ้าเธอมีพฤติกรรมรุนแรงอะไร ก็ซัดมาที่ฉันให้เต็มที่ ฉันรับทั้งหมด”
ชูหว่านนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เอ่ยว่า “แต่ตอนนี้ ฉันแค่อยากรักษาความสัมพันธ์ของเราอย่างที่บอกเมื่อกี้ ให้มันเงียบ ๆ ก็เงียบ ๆ ไป ไม่ให้คนอื่นรู้ดีกว่า...”
เมิ่งหวยจินยกมือกดลงบนปุ่มริมฝีปากของเธอ หยุดเธอไม่ให้พูดต่อ สายตาร้อนแรงจ้องมอง “ทำไมอยู่ ๆ ถึงคิดแบบนี้”
เธอไม่ตอบ
คางของเธอถูกรองรับด้วยฝ่ามือใหญ่ของเขา ชูหว่านรับรู้ได้ถึงปลายนิ้วที่ลูบคลำซ้ำ ๆ บนไฝแดงเม็ดนั้นที่ราวกับจะร้องไห้ของเธอ
เธอสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้อธิบายอะไร
ริมฝีปากของชายหนุ่มประทับลงมาในตอนนั้น จูบหรือไม่จูบก็ไม่รู้ เพียงชั่วขณะลมหายใจพันเกี่ยว ความร้อนหอมกรุ่นแทรกซึมทุกอณู
“ฉันถามทีละข้อ เธอตอบทีละข้อ” เขาใช้โทนเสียงออกคำสั่งอย่างอ่อนโยน
ลมหายใจของชูหว่านเต็มไปด้วยกลิ่นของเขา เธอนิ่งอึ้ง แล้วส่ายหน้าปฏิเสธ
แต่ความหยิ่งทะนงของเมิ่งหวยจินนั้นติดตัวมาแต่เกิด เขาเริ่มถามตามใจตนเองแล้ว “ในคอนโดไม่มีตัวยารักษาอาการผิดปกติทางความเครียดเฉียบพลันเลย เธอซุกยาไว้ที่ไหน”
กลางวันแสก ๆ ท้องฟ้าสว่างไสว บริเวณรอบ ๆ มีรถราวิ่งไปมา ริมฝีปากของเขาแตะผ่านใบหูของเธออย่างแผ่วเบาที่สุด เธอสะท้านทั้งตัวทันที