ชูหว่านลุกขึ้นจากเก้าอี้ "ท่านผู้อำนวยการ ความจริงของเรื่องยังไม่ปรากฏ ทำไมฉันต้องลาออก?"
"ทำไม?" ผู้อำนวยการจ้องเธอเย็นเยียบ "พ่อแม่ของเธอมีปัญหาอะไร เธอเองก็รู้ดีแก่ใจไม่ใช่หรือ? ตอนแรกถ้าไม่เห็นแก่หน้าคุณชายเมิ่ง เด็กจบใหม่ที่ฝึกงานยังไม่ผ่านเกณฑ์อย่างเธอ จะมีโอกาสได้เข้ามาทำงานที่สถานีโทรทัศน์เป่ยเฉิงได้ยังไง? ตอนนี้เกิดข่าวใหญ่แบบนี้ ส่งผลกระทบกว้างขวางแค่ไหน เธอคงรู้ดีกว่าใคร!"
"ท่านผู้อำนวยการ" เหวินชิงลุกขึ้นเช่นกัน "ถ้าให้ชูหว่านลาออกตอนนี้ ก็เท่ากับยอมรับกับโลกภายนอกว่าข่าวที่ถูกเปิดโปงเป็นเรื่องจริง ถึงตอนนั้นผู้ที่เกี่ยวข้องคงไม่ใช่แค่สถานีของเรา แต่รวมถึงหน่วยงานต่าง ๆ ที่เคยตรวจสอบประวัติเบื้องหลัง ระลอกแล้วระลอกเล่า อาจเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ท่านแน่ใจหรือว่าจะไล่เธอออกตอนนี้ แทนที่จะตรวจสอบให้ชัดเจนก่อน?"
ผู้อำนวยการที่ใกล้เกษียณแล้วก็แค่อยากอยู่อย่างสงบจนถึงวันเกษียณ ใครจะไปคิดว่าจู่ ๆ เรื่องใหญ่เช่นนี้จะระเบิดออกมา เขาเลยหนักใจจนแทบระเบิด
ผู้อำนวยการถลึงตาใส่ชูหว่านอย่างแรง "แกนี่นะ ครอบครัวมีประวัติด่างพร้อยแบบนั้น ยังคิดสอบเข้าทำงานในสถานีข่าวอีกทำไม? ดูหน้าตาแกสิ ไปทำธุรกิจ หรือเรียนพวกเน็ตไอดอลไลฟ์ขายของไม่ได้หรือไง?"
ชูหว่านกำชายเสื้อแน่น ดวงตาลุกโชนจ้องอีกฝ่ายโดยไม่ปริปาก
"พักงานไว้ก่อน อย่างมากสองวัน ไปหาความจริงให้กระจ่าง ถ้าผลสอบสวนออกมาตรงกับข่าวที่เปิดโปง ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร เก็บของกลับบ้านไปซะ ตอนนี้แกกลับไปรอฟังข่าวที่บ้าน ไม่มีคำสั่ง อย่าเหยียบสถานี" ผู้อำนวยการพูดจบก็กระแทกประตูออกไป