เขายืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาจ้องเขม็งไปยังสตรีที่เดินตรงเข้ามา ร่างกายเปล่งประกายดุจแสงอาทิตย์ในฤดูร้อน แผดจ้าจนลืมตาไม่ขึ้น
ชูหว่านเองก็ไม่รู้ว่าเมิ่งหวยจินมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
เขาเอ่ยขึ้นก่อนว่า “มาติดธุระที่สถานีของพวกคุณ นึกว่าเธอคงเลิกงานแล้ว เลยรอสักสองสามนาที”
เพิ่งคุยโทรศัพท์กันตอนเช้ามืดว่า “อดีตดั่งควันจาง เรื่องเก่าไม่อาจหวนคืน เป็นญาติกันดังเดิม” เขาเปลี่ยนโหมดได้เนียนกริบเกินเหตุ ทำให้ชูหว่านทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
นางกำลังจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อคลายความอึดอัด จู่ ๆ เสียงดังตุบก็ดังขึ้น คล้ายเสียงเข่ากระแทกพื้น
เหลือบมองไปด้านข้าง หานหลินคุกเข่าอยู่บนพื้น
เมิ่งหวยจินดึงชูหว่านมาข้างหลังตัวเขา บังนางไว้ตรงหน้า ใบหน้าเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งจ้องมองคนบนพื้น
“คุณ… คุณหนูชู… ขอโทษค่ะ!” หานหลินน้ำตาไหลพราก โขกศีรษะไปพลาง ขอโทษไม่หยุด “ฉันตาถั่วไปเอง คุณเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ฉันหาเรื่องใส่ตัว ขอร้องให้คุณยกโทษให้ฉันเถอะ”
ชูหว่านก้าวออกมาจากด้านหลังเมิ่งหวยจิน ใบหน้าไร้ความรู้สึก มองนางอย่างดูแคลน “ฉันไม่เคยพูดว่าตัวเองเป็นผู้ยิ่งใหญ่ และฉันก็ไม่เคยว่าคุณเป็นผู้น้อย”
“ใช่ ๆ ๆ คุณไม่เคยพูด เป็นฉันเอง ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ” หานหลินเงยหน้า น้ำตาละลายอายไลเนอร์จนหน้าตาดูไม่เป็นคนไม่เป็นผี “ฉันรู้ว่าผิดแล้ว สมควรตาย ไม่ควรขโมยผลงานคุณ มือบอน! คุณช่วยยกโทษให้ฉันด้วยเถอะ”
“หานหลิน คนทำกรรมไว้ กรรมก็ตามสนอง ตอนที่คุณขโมยแผนงานของฉัน ทำไมไม่ไตร่ตรองให้ดีเล่า ฉันถามย้ำคุณหรือเปล่า ว่าคุณจะรับผลลัพธ์นี้ได้ไหม ตอนนั้นคุณพูดว่าอะไร”