"คุณคือพี่ชายของเมิ่งเสียน และเป็นคุณน้าหวยจินของฉัน" เธอตอบโดยไม่ต้องคิด
เมิ่งหวยจินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "นั่นแหละคือคำอธิบาย เพราะฉะนั้นฉันไม่มีทางยอมให้เธอเข้าไปเสี่ยงหรอกนะชูหว่าน มีปัญหาอะไรไหม"
เงียบไปครู่หนึ่ง ชูหว่านเอ่ยเรียกเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบ "เมื่อวานนี้ คุณถามฉันว่าทำไมถึงอยากเป็นนักข่าว"
"ตอนนี้ฉันบอกคุณได้แล้ว เพราะฉันอยากให้ความยุติธรรมเป็นที่ประจักษ์แก่คนหมู่มากมากขึ้น ไม่ใช่...ให้เป็นเหมือนกับพ่อแม่ของฉัน"
"ถึงแม้เจตนารมณ์แรกเริ่มนี้จะฟังดูเป็นอุดมคติเหลือเกิน ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ และบางทีอีกสิบปีให้หลัง ฉันอาจจะหัวเราะเยาะความคิดติ๊งต๊องนี้ของตัวเองในตอนนี้ แต่ฉันก็ยังคงอยากจะยืนหยัดต่อไป ทำให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้"
เงียบไปชั่วครู่ แววตาของเธอหนักแน่น "ฉันเข้าใจดีว่าฉันกำลังเดินอยู่บนทางแบบไหน สักวันหนึ่ง ฉันจะต้องไขความจริงให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฉันจะทำให้ชื่อของพวกเขาถูกกล่าวถึงอย่างเปิดเผยและสมเกียรติ ไม่ใช่เป็นดวงวิญญาณโดดเดี่ยวบนเขาในป่าเปลี่ยว แม้แต่ป้ายหลุมศพยังเขียนชื่อไม่ได้"
"ฉันรู้มาตลอดว่า พวกเขาไม่ได้ยอมจ่อปากกระบอกปืนปลิดชีพตนเอง แต่ถูกคำสั่งตัดสินที่มิอาจขัดขืนบางอย่างบีบบังคับ!"
เรือนจำมาถึงแล้ว เมิ่งหวยจินกำลังจอดรถ มือที่กำพวงมาลัยสั่นไหวเล็กน้อย คนที่ปกติแม้หลับตาก็ยังถอยรถเข้าที่จอดได้อย่างแม่นยำ มาคราวนี้ กลับคร่อมเส้น
ในปีนั้นที่ห้องสอบสวน เธอซึ่งมีอายุเพียงสิบเจ็ดปี ต้องเผชิญหน้ากับการสอบกดดันขั้นสูงเช่นนั้น ยังไม่เคยปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ
เขาคิดว่าเรื่องนั้นมันได้ผ่านพ้นไปจากใจของเธอแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าหกปีผ่านไป มันจะก่อตัวขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้
เธอยังคงเป็นเด็กผู้หญิงคนเดิมที่ไม่ชนกำแพงใต้ไม่ยอมหันหลังกลับ และยังเปลี่ยนวิธีที่จะพุ่งชนให้แข็งแกร่งและยากจะทำลายยิ่งขึ้นกว่าเดิม