วันรุ่งขึ้น
ทันทีที่ชูหว่านก้าวเข้าห้องทำงาน ก็ได้ยินหานหลินกำลังคุยกับเพื่อนร่วมงานอีกคนอย่างออกรส
“ปกติรถแบบนั้นจะเห็นแต่ในขบวนสวนสนามทบทวนกองทัพเลยนะ บอกฉันทีว่านี่มันโชคอะไรของฉัน ถึงได้เจอรถระดับนั้น ได้เจอคนระดับนั้น!”
เพื่อนร่วมงานคนนั้นยิ้มให้เธอ แต่ไม่ได้ตอบอะไร
แต่หานหลินกลับยิ่งพูดยิ่งคึก “ถ้ามีโอกาส ฉันอยากเจอเขาสักครั้งหนึ่งจังเลย”
“เธอมีแฟนไม่ใช่เหรอ?” เพื่อนร่วมงานพูด “ที่ขับรถออดี้มารับเธอหน้าประตูทุกวันนั่นไง”
เมื่อก่อนหานหลินคิดว่าฐานะทางบ้านเขาก็ใช้ได้ แต่หลังจากเมื่อวานที่เห็นรถคันนั้น เขาจะไปเทียบอะไรได้เล่า ในเป่ยเฉิงใต้หล้าของจักรพรรดิแบบนี้ ขุนนางผู้ดีมีอำนาจมีให้เห็นเกลื่อนกลาด
“เขาน่ะเหรอ… พวกเราเป็นแค่เพื่อนธรรมดา อย่าพูดมั่วสิ”
หานหลินปฏิเสธ พูดจบก็เลื่อนเก้าอี้มาข้างกายชูหว่าน ถามว่า “เสี่ยวชู แผนงานเธอเขียนถึงไหนแล้ว?”
ชูหว่านเปิดคอมพิวเตอร์ของตัวเอง ไม่มองไปทางอื่น “ฉันต้องรายงานให้เธอฟังด้วยหรือ?”
“เธอ…” หานหลินขึ้นเสียง “เธอเป็นคนที่ฉันพามา ไม่รายงานให้ฉันแล้วจะรายงานให้ใคร?”
ชูหว่านวางสองมือบนคีย์บอร์ด หันกลับไปมองเธอ แววตาเย็นเยียบ “เธอเป็นตัวอะไร”
“หา…” หานหลินผลักเก้าอี้ตัวเอง ลุกจากที่นั่ง ทำท่าทีจองหอง “แล้วแกเป็นตัวอะไร? ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าผุๆ ยังจะทำตัวเป็นคุณหนูใหญ่อีก แกเป็นโรคจิตเหรอ?”
“ฉันก็แค่สงสัย อย่างน้อยฉันก็เป็นรุ่นพี่เธอ เธอทำตัวสูงส่งอะไรนักหนาวะ?”
ชูหว่านมองเธอที่ตั้งท่าเหมือนจะมาเปิดศึกอย่างเรียบๆ นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่ขยับเขยื้อน
ไป๋เฟยที่อยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็ลุกขึ้น ใช้หัวไหล่กระแทกใส่หานหลินอย่างแรง กระแทกจนหานหลินไม่ทันตั้งตัว เซถอยไปหลายก้าว รองเท้าส้นสูงแปดเซนติเมตรพลันหักงอไปมา แทบจะหักสะบั้น
“เธอก็น่าพูดถึงเธอด้วยหรือ? แล้วแกเป็นหมาอะไร!” ไป๋เฟยยืนขวางหน้าชูหว่าน มองหานหลินอย่างดุร้าย “ทำไมไม่เอากระจกส่องดูอีท่าหลงตัวเองของแกบ้าง ในสถานีมีใครเห็นแกเป็นเรื่องเป็นราวบ้าง?”