เมิ่งชวนหันมองแวบหนึ่ง ส่งเสียง "อ้อ" แล้วพูดว่า "คุณชายใหญ่ตระกูลซู ป่วยเดินไม่ได้มาตั้งแต่เด็ก"
"ตระกูลซู?" ชูหว่านทบทวนความทรงจำอย่างถี่ถ้วน "ตระกูลดังในเป่ยเฉิง ฉันเหมือนจะไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลซูนะ"
"เพิ่งย้ายมาจากซีเฉิง" เมิ่งชวนบอก "มารับช่วงต่อตำแหน่งของตระกูลเจี่ยง"
"เขารับช่วงต่อ?"
"ไม่ใช่แน่ เขาเป็นปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมจีน คนที่จะมารับช่วงต่อตระกูลเจี่ยงคือคนในตระกูลของเขา ส่วนเขา น่าจะแค่มาพักอยู่สักสองสามวัน"
กลับมาถึงห้องพักผู้ป่วย ชูหว่านยืนริมหน้าต่าง เหลือบมองลงไปด้านล่างอย่างไม่ตั้งใจ ก็เห็นชายคนนั้นถูกคนรับใช้ประคองขึ้นรถยนต์ส่วนตัวพอดี
ชายหนุ่มนั่งเบาะหลัง ถอดเสื้อนอกออกแล้ววางพาดบนตัก
ทันใดนั้น ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองมาที่ชั้นสาม สายตาหยุดอยู่ตรงจุดที่ชูหว่านยืน
ชูหว่านรีบเบือนสายตากลับอย่างเป็นธรรมชาติ หันตัวเดินไปทางเตียงคนไข้ พลางเอ่ยปากถาม "คนของซีเฉิง คุณรู้จักเขาดีหรือคะ?"
เมิ่งชวนรินน้ำร้อนใส่แก้ววางตรงหน้าเธอ "เพราะชอบสะสมงานศิลปะมาก เคยไปขอซื้อภาพวาดจากเขาสองภาพ"
ขอซื้อ?
บรรดาคุณชายตระกูลเมิ่ง คนไหนบ้างไม่หยิ่งยโสโอหัง เขากลับใช้คำว่า "ขอ"
ชูหว่านหยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ค้นหาในไป่ตู้ว่า "ปรมาจารย์จิตรกรรมจีนชื่อดังแห่งซีเฉิง" ภาพที่ปรากฏในหน้าจอ คือใบหน้าเรียบเฉยดั่งหลุดพ้นจากโลกภายนอกที่เธอเห็นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนชัดๆ
ข้อมูลในไป่ตู้ไป่เคอ เลื่อนดูเท่าไหร่ก็ไม่หมด ความสำเร็จโดดเด่น หลากหลายสาขา นับไม่ถ้วน
สรุปก็คือ เก่งสุดยอด ในวงการก็นับถือกันมาก!