เมิ่งหวยจินปรายตามองนางแวบหนึ่ง น้ำเสียงและสีหน้าราบเรียบเย็นชา "นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรยุ่ง"
"หนูไม่กล้ายุ่งกับคุณหรอกค่ะ ก็แค่ถามส่งเดชไปอย่างนั้น" สัญชาตญาณเอาตัวรอดของชูหว่านมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอในทุกสถานการณ์
บุรุษผู้นั้นโยนคำพูดเย็นเยียบใส่หน้านาง "ถามก็ไม่ได้ เรื่องของเธอ ฉันถามได้ ยุ่งได้ แต่เรื่องของฉัน ไม่ต้องถาม และห้ามถาม"
"…………" นี่ล่ะผู้ใหญ่ของเธอจริง ๆ เลยนะ ถ้าไม่ใช่ล่ะก็ คงโมโหจนตายแน่ ๆ
ช่างเป็นพวกถือดีแต่เอาเปรียบคนอื่น! ชูหว่านเงียบปากไม่พูดอีก
เมิ่งหวยจินไม่สนใจสีหน้าป่องเป่งเหมือนปลาปักเป้าของนาง สั่งอย่างไม่ยี่หระว่า "ไปบอกเพื่อนเธอสักหน่อย วันนี้กลับก่อนเถอะ พรุ่งนี้อยากเที่ยวที่ไหนก็ค่อยว่ากันใหม่"
"พรุ่งนี้เขาจะกลับบ้านแล้วค่ะ" ชูหว่านเอ่ย
บุรุษผู้นั้นเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ถามว่า "เธออยากกลับหนานเฉิงกับเขามากเลยหรือเปล่า"
ชูหว่านชะงัก แล้วส่ายหน้า
จะกลับไปทำไมกัน...ไม่มีใครรอเธออยู่อีกแล้ว...
นางเอ่ยอย่างใจลอย "ไม่กลับแล้วเจ้าค่ะ หนูจะอยู่ที่นี่ให้ดี รอมหาวิทยาลัยจบก็จะทำงานหาเงิน ขยันเก็บเงินไว้เยอะ ๆ แล้วเลี้ยงดูคุณยามแก่เฒ่า"
การประจบเอาใจและออดอ้อนเป็นไม้ตายของนาง เช่นเดียวกับซุปล้างฤทธิ์เหล้าที่นางต้ม
เมิ่งหวยจินปรายตามองนางอย่างไม่ถือสา แล้วเชิดคางไปทางโรงแรม "ไปบอกเพื่อนเธอสักหน่อย"
ตอนนี้กลับกลายเป็นผู้ปกครองใจกว้างผู้แสนดีอีกแล้ว
ผู้ปกครองที่เปลี่ยนอารมณ์ง่ายเสียจริง
ชูหว่านไปที่โรงแรมเพื่อรายงานตัวกับโจวเจ๋อว่าปลอดภัยดี ก่อนกลับยังได้ของขวัญที่พวกเขามอบให้นางมาด้วย
พูดถึงของขวัญ ชูหว่านอยากบีบคอสองคนนี้ให้ตายคามือ!
นึกว่ามันจะเป็นของดีอะไร ที่แท้ก็ส่งข้อสอบตะลุยโจทย์สอบเข้ามหาวิทยาลัยของโรงเรียนมัธยมหนานเฉิงหมายเลขหนึ่งนั่นเอง! ตั้งยี่สิบเล่ม แต่ละเล่มมีห้าสิบแผ่น!