วันเสาร์นี้ ชูหว่านกำลังทำโจทย์อยู่ในห้อง ก็สังเกตเห็นว่าประตูกระจกเลื่อนมีฝ้าบาง ๆ จับ เธอใช้ปลายนิ้วปาดดู แล้วก็เห็นปุยขาวลอยปลิวเข้ามาที่ระเบียง ถึงได้รู้ว่าหิมะตกแล้ว
หิมะแรกของปีนี้ ตกในวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเธอ
ไม่ทันรู้ตัว เธอมาอยู่เป่ยเฉิงก็ครึ่งปีกว่าแล้ว
ชูหว่านตัดสินใจจะเลี้ยงข้าวเมิ่งหวยจินสักมื้อ เป็นการขอบคุณที่เขาดูแลเธอมาตลอดหลายเดือนนี้ แม้ว่าคำขอบคุณของเธอจะเล็กน้อยมากก็ตาม
คิดได้ดังนั้น เธอก็เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้า ลองไปสิบกว่าชุด สุดท้ายก็ใส่เสื้อโค้ทขนฟูกับรองเท้าบูตหิมะสีกากีที่เมิ่งหวยจินเพิ่งพาเธอไปซื้อเมื่อไม่กี่วันก่อน
พอจัดแจงเสร็จเดินออกจากห้องนอน ก็ชนเข้ากับเมิ่งหวยจินที่แต่งตัวเต็มยศออกจากห้องมาพอดี
เสื้อเชิ้ต เนคไท เสื้อกั๊ก เสื้อสูท กางเกงสูท และรองเท้าหนังสีดำพื้นแดง ครบชุด ส่วนโค้ทขนแกะพาดไว้บนแขนตามสบาย
ทั้งตัวเต็มไปด้วยความสง่างามและความหล่อเหลา
ในใจชูหว่านสว่างวาบขึ้นมา เขาจะพาเธอออกไปฉลองวันเกิดรึเปล่า
เมิ่งหวยจินเห็นหญิงสาวที่แต่งตัวสวยงามก็สะดุ้งไปเหมือนกัน ถามว่า "จะออกไปเที่ยวกับเพื่อนเหรอ"
ฟองคริสตัลที่ชูหว่านก่อขึ้นในใจแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ เธอฝืนดึงรอยยิ้มออกมา ไม่พูดอ้อมค้อม "วันนี้เป็นวันเกิดหนูค่ะ คุณว่างไหม หนูอยากเลี้ยงข้าวคุณ"
สีหน้าปกติของชายหนุ่มสะดุดไปชั่วขณะ ครู่หนึ่งจึงควักโทรศัพท์ออกมากดบนหน้าจอไม่กี่ที แล้วเงยหน้าขึ้นประสานกับแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเธอ เอ่ยอย่างเป็นปกติว่า "สุขสันต์วันเกิด"
"……" เห็นชัดว่าเขาจำไม่ได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ
ติ๊งต่องดังขึ้น มีข้อความเข้าในวีแชท ชูหว่านเปิดดู เป็นเงินโอนจากคุณน้า จำนวนน่าดูมาก โน้ตเขียนว่า สุขสันต์วันเกิด
"รับซะ แล้วพาเพื่อน ๆ ไปเที่ยวด้วยกัน" เมิ่งหวยจินพูดพลางเดินไปถึงประตูแล้ว เขาชะงักนิดหนึ่ง แล้วเสริม "อย่าดึกเกินไป ดีที่สุดกลับก่อนสี่ทุ่ม"
"หนู..."
แกร๊ก ประตูนิรภัยปิดลง ชูหว่านบรรยายไม่ถูกว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน
หากเมื่อกี้คือฟองคริสตัลแตกกระจาย ตอนนี้ก็คือโคลนทรายถล่ม พายุฝนกระหน่ำซ้ำ