เวลาและอากาศราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้ ในชั่วขณะนั้น สมองของชูหว่านว่างเปล่าไปหมด
อย่าว่าแต่จะอธิบายเลย แค่จะอ้าปากพูดยังยากเย็น และต่อให้อธิบายก็อาจจะไร้ประโยชน์ เพราะยังไงเสียเธอเองก็เป็นฝ่ายโกหกก่อน
“อย่าเพิ่งทำให้เด็กตกใจกลัวไปเลย ถามให้ชัดเจนค่อยว่ากัน”
เสียงผู้หญิงใสราวสายธารสอดแทรกขึ้นมาอย่างเนิบนาบ ทะลวงม่านอากาศที่หยุดนิ่งจนแตกสลาย
ชูหว่านสูดลมหายใจลึกหลายครั้ง รูม่านตาขยับเล็กน้อย เพิ่งจะรู้ว่าเมิ่งหวยจินไม่ได้มาตัวคนเดียว ข้างกายเขายังมีคุณหนูเจียงคนสวยอยู่ด้วย
“คืนนี้ผมยังมีธุระ ไม่ขึ้นไปข้างบนแล้ว” เมิ่งหวยจินพูดจบประโยคกับเจี่ยงเจี๋ย ก็เดินตรงเข้ามา
“หวยจิน” เจี่ยงเจี๋ยที่อยู่ข้างหลังร้องเรียก เขาไม่หันกลับมามอง
สี่ตาประสานกัน ดั่งไฟกับน้ำแข็งประจันหน้า ชูหว่านแทบจะถอยหลังกลับไปตามสัญชาตญาณ แต่เท้าทั้งสองข้างเหมือนหนักพันชั่ง ขยับเขยื้อนไปไม่ได้สักนิด
“นี่คือ ‘เขา’ คนนั้นที่นายพูดถึงรึเปล่า” โจวเจ๋อสงบนิ่งกว่าเธอ กระซิบถาม แล้วแสร้งทำเป็นผู้ใหญ่ ยื่นมือขวาไปหาอีกฝ่าย “คุณน้าสวัสดีครับ ผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหว่านหว่านและเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ผมชื่อโจวเจ๋อครับ”
ทว่าเมิ่งหวยจินกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา แล้วเดินตรงมาหาชูหว่านต่อ
วินาทีต่อมา เธอรู้สึกเพียงข้อมือถูกบีบรัดแน่น จากนั้นก็ถูกแรงมหาศาลแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าฉุดกระชากให้สาวเท้าก้าวใหญ่ๆ ออกจากประตูโรงแรมไป
ชูหว่านตามจังหวะก้าวของเขาไม่ทันเอาซะเลย ทั้งตัวเกือบจะถูกลากไป “...ช้าหน่อยค่ะ หนูตามไม่ทัน”
เมิ่งหวยจินไม่ปริปาก สาวขายาวก้าวต่อไป
เดินออกมาอีกหลายสิบเมตร ชูหว่านร้องเรียกติดกันหลายหน จนในที่สุดน้ำเสียงก็เริ่มสั่นเครือ “พี่จับหนูแรงจนเจ็บแล้ว”