อะไรนะ?
คนผู้นี้ไม่ใช่หลงอิ่งงั้นหรือ?!
ลึกลับซับซ้อนมานานขนาดนี้ กลับไม่ใช่หลงอิ่ง!
ชูหว่านเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ได้ยินเมิ่งหวยจินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ชายคนนี้ชื่อจางเฉวียน เกิดในย่านโคมแดง มารดาเป็นสาวนั่งดริงก์ในสถานบันเทิงร้องเพลงเต้นรำ ไม่ทราบว่าใครเป็นบิดา จบแค่มัธยมต้น ทำงานเป็น... ชายนั่งดริงก์ในย่านโคมแดง”
“ต่อมาเขาถูกคัดเลือกโดยลูกน้องของหลงอิ่ง และฝึกฝนให้กลายเป็นตัวแทนของหลงอิ่ง คอยรับใช้หลงอิ่ง”
“กว่าหนึ่งปีก่อน หลังจากฝึกฝนสำเร็จ เขาได้พบกับคุณที่มัลดีฟส์ พวกคุณพบกันที่มัลดีฟส์ใช่ไหม? คุณเจี่ยง”
ทุกถ้อยคำของเมิ่งหวยจิน ราวกับระเบิดน้ำมันที่จุดติดในสมองของเจี่ยงเจี๋ย ระเบิดตูมตามจนหูอื้อ
หญิงสาวหยิบแฟ้มเอกสารบนพื้นขึ้นมาอย่างลนลาน ก็เป็นไปตามคาด ทั้งหมดคือภาพถ่ายของชายผู้นี้ในย่านพิเศษต่าง ๆ รวมถึงภาพตอนที่เขากำลังให้บริการบนเตียงด้วย! สีหน้าและท่าทางนั้น...
จางเฉวียน? แค่ชื่อก็เชยพอแล้ว ยังเกิดในย่านโคมแดง มารดาเป็นโสเภณี ไม่รู้ว่าใครคือบิดา และตัวเขาเองก็ยังเป็นผู้ชายขายตัวอีก
ส่วนนาง เจี่ยงเจี๋ย ถึงกับมีลูกกับชายเช่นนี้ และนางเคยรู้สึกว่าตนเองมีความสุขเหลือเกิน
ตั้งแต่เด็กนางเป็นไข่มุกในกำมือของตระกูลเจี่ยง ไม่เคยอดอยาก สง่างามไม่มีที่สิ้นสุด สุดท้ายกลับมาตกหลุมรักกับชายขายตัว...
เมื่อมองดูชายรูปงามที่หายใจรวยรินอยู่บนพื้นอีกครั้ง ชั่วขณะนั้น เจี่ยงเจี๋ยก็ทรุดลงนั่งยอง ๆ กับพื้นและอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง