สายตาของทั้งคู่ปะทะกัน เงียบงันและลึกซึ้ง
บนใบหน้างามกระจ่างของชูหว่าน หว่างคิ้วแฝงไว้ซึ่งความอ่อนช้อยงดงามน่าทนุถนอม
ส่วนเมิ่งหวยจิน ดวงตาที่เดิมคมกริบราวกับหมาป่า บัดนี้กลับอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน ดั่งขุนเขาแต้มด้วยหมึกเขียวสด ชุ่มฉ่ำด้วยสีครามแห่งวสันต์
นี่คือคำเชิญของเขา เขากำลังยั่วยวน เขากำลังรอคอย
สิ่งนี้ทำให้ชูหว่านอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคืนที่ฟ้าร้องฟ้าผ่าเมื่อห้าปีก่อน เธอรวบรวมความกล้าจูบเขา เขาเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ เหวี่ยงเธอลงบนเตียง และเพราะเหตุนั้นฟันของทั้งคู่ก็กระแทกกันจนริมฝีปากแตก
ความดุดันและความบ้าคลั่งของเขา ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนวาน
หลายปีหลังจากนั้น บางครั้งเมื่อเธอตกอยู่ในห้วงนิทรา ก็จะฝันถึงรายละเอียดเหล่านั้น คำเตือนที่คมกริบราวคมมีด
ทุกชั่วขณะ เป็นเสมือนคมมีดน้ำแข็งที่พุ่งผ่านอากาศมากรีดลงบนหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เลือดออก หนอง ซึมแข็ง กลายเป็นแผลเป็น
ดังนั้นในตอนนั้นเธอจึงได้ข้อสรุปว่า: รักที่ไร้ผลลัพธ์ ย่อมเป็นโรคระบาดที่ทำให้ชีวิตสู้กับความตาย
เมื่อโรคระบาดนั้นปะทุขึ้น หากทนผ่านไปได้ ก็จะถอดร่างกายเก่าทิ้ง เกิดใหม่ หากทนไม่ไหว ก็คือขุมนรกอเวจี
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า ผู้ที่ทนผ่านไปได้ มีเพียงหยิบมือ
ชูหว่านกอดตัวเองไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เธอยิ้มบางๆ พึมพำเสียงต่ำ: "คุณเคยคิดถึงบ้างไหม ที่ฉันเคยจูบคุณในอดีต แม้ว่าในตอนนั้นมันจะเขินอายมาก ไร้ยางอายมากก็ตาม"
เมิ่งหวยจิน ดวงตาลึกเริ่มแตกลายเหมือนแก้วผลึก นิ้วทั้งห้าขยับเบาๆ ในเส้นผมนุ่มสลวยของเธอ ออกแรงเล็กน้อย ดึงคนตรงหน้าเข้ามาใกล้ ให้ศีรษะของเธอซบอยู่บนแขนของเขา
เขาเงยหน้ามองขึ้นเล็กน้อย ในห้วงความคิดปรากฏเงาร่างบอบบางเล็กกระจ้อย เป็นเด็กสาวที่เริ่มยืดตัวขึ้น สะโอดสะองอ้อนแอ้น ดวงตางามมาก ใบหน้าก็โดดเด่นเป็นสง่า ระยางกายอ่อนนุ่ม ผิวพรรณขาวดั่งเครื่องกระเบื้องขาว...
เส้นเสียงสั่นสะเทือนอยู่ในลำคอ ลูกกระเดือกของเมิ่งหวยจินเคลื่อนขึ้นลง เสียงแหบพร่า: "เคยคิดถึง"