ชูหว่านหันมองใครบางคนข้างกาย แววตาลุ่มลึกเปี่ยมความหมาย
เมิ่งหวยจิน “……”
โหวเอี้ยนเชินยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ
ไม่คิดว่าประโยคถัดมาจะถึงตาเขา “เป็นของคุณเช่นกัน คุณโหว”
คราวนี้เป็นชูหว่านที่ปิดปากขำ ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงเสียนี่กระไร แม้แต่นิยายยังไม่กล้าเขียน
ชายทั้งสองกลับสบตากันก่อนจะปรายตามองเจี่ยงเจี๋ย สายตาคมกริบ
“เจ้าคงไม่หลั่งน้ำตาจนกว่าจะเห็นโลง” เมิ่งหวยจินส่งสัญญาณให้ลูกน้อง
ลูกน้องวางปึกภาพถ่ายหนาเตอะลงบนโต๊ะ
ภาพแรกที่เห็นคือเจี่ยงเจี๋ยสวมหมวกชาวประมง คล้องแขนชายชุดดำเข้าสู่โรงแรม
ชายผู้นั้นรูปร่างสูงโปร่ง มองไม่เห็นใบหน้าตรง
พลิกดูต่อไปล้วนเป็นภาพการพบปะลับ ๆ ของทั้งคู่ สถานที่มีทั้งบ่อน้ำพุร้อน คลับ โรงแรมสไตล์โฮมสเตย์ กระทั่งบ่อนพนัน
เจี่ยงเจี๋ยเพียงชำเลืองมอง ก็หัวเราะเย้ย “ช่างตื่นตูมจริง อนุญาตให้พวกผู้ชายเสเพลเมากาม ลามกถึงขั้นเล่นเรื่องต้องห้าม แต่อนุญาตให้ฉันนัดผู้ชายไม่ได้หรือ”
“เจ้ารู้สึกว่าเจ้าทรงคุณค่ากว่าไป๋เฟยหรือ ไป๋เฟยไร้ซึ่งอำนาจต่อรอง นางจึงถูกปิดปากสังหาร ส่วนเจ้ามีลูก หลงอิ่งก็จะต้องมาช่วยเจ้าแน่”
ชูหว่านฟังเมิ่งหวยจินมาถึงตรงนี้ก็ถึงกับสะท้านใจจนได้
ไม่คิดว่าลูกของเจี่ยงเจี๋ยจะเป็นของหลงอิ่ง
นั่นก็หมายความว่า อย่างน้อยเมื่อหนึ่งปีก่อน หลงอิ่งได้เดินทางเข้ามา และยังพัวพันกับเจี่ยงเจี๋ยอีกด้วย
“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไร” เจี่ยงเจี๋ยปฏิเสธ
“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ ว่าหลงอิ่งถูกจับกุมแล้ว”
ถ้อยคำแผ่วเบาของเมิ่งหวยจิน ราวกับตะปูที่ตอกลงกลางหัวใจเจี่ยงเจี๋ย ตรึงนางไว้แนบแน่น