พอดีมีเพื่อนร่วมงานเดินผ่านมาสองสามคน ชูหว่านจึงเร่งเสียงทักทายพวกเขา
ความสนใจถูกดึงดูด ทั้งหมดต่างพากันหยุดยืน พลางเอ่ยหยอกล้อว่า "ข่าวดีอะไรน่ะ เมาท์กันสนุกเชียว"
"กำลังฟังหัวหน้ากลุ่มไป๋ว่าเธอจะมีข่าวดีเร็ว ๆ นี้" ชูหว่านพูดด้วยใบหน้าอ่อนโยน
"จริงเหรอ กับใครเหรอหัวหน้ากลุ่ม ใช่บุคคลเด่นแห่งเป่ยเฉิงบ้านเรา คุณชายเมิ่งหรือเปล่า"
ไป๋เฟยใช้มือกำชายกระโปรงแน่นอย่างไม่รู้ตัว ฝืนยิ้มมุมปาก "ยังไม่ได้ประกาศเลย ทุกคนอย่าเพิ่งเอาไปพูดต่อนะ"
"ถึงยังไม่ประกาศ แต่มันก็เป็นความจริงนี่นา หัวหน้ากลุ่มนี่ช่างเป็นคนมีบุญวาสนา ไม่ได้แต่งงานก็แล้วไป แต่พอแต่งปุ๊บก็ผู้สูงศักดิ์ดั่งดาราเลย งานแต่งงานคราวนี้คงยิ่งใหญ่ตระการตาสุด ๆ เลยล่ะ" มีคนเอ่ยประจบ
ไป๋เฟยเผยสีหน้าพึงพอใจ ทว่ายังคงถ่อมตนว่า "ก็ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก งานแต่งงานคงยังอีกนาน"
"มันเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว หัวหน้ากลุ่ม นี่ลิปสติกใหม่ประจำไตรมาสนี้ ฉันว่าเหมาะกับโทนสีผิวคุณมากเลยนะ ลองดูสิ" มีเพื่อนร่วมงานหญิงเริ่มยื่นเครื่องสำอางให้เธอ
ไป๋เฟยปฏิเสธว่าไม่เหมาะสม
อีกฝ่ายยืนกราน เธอจึงพูดอ้อมแอ้มว่า "งั้นฉันจะลองใช้ดู ถ้าดี ฉันจะซื้อให้เธอสักแท่งที่เข้าโทนสีผิวเธอ"
ต่อมามีผู้คนส่งของฟุ่มเฟือยนานาชนิดมาให้เรื่อย ๆ เธอเอ่ยปากปฏิเสธ แต่มือกลับไม่เคยว่างเว้น รับไว้ทั้งหมดเหมือนนับของ
ชูหว่านนั่งมองอยู่ข้าง ๆ อย่างเย็นชา รู้สึกได้ถึงความเหงาหงอยในใจ
แต่ก่อน ชูหว่านไม่เคยพินิจพิเคราะห์ไป๋เฟยอย่างละเอียดลออ รู้จักกันมาสิบกว่าปี ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยรู้สึกว่าเธอเป็นคนแบบนี้
แม้แต่ตอนที่เธอเพิ่งถูกย้ายมา ชูหว่านก็ไม่ได้คิดร้ายป้ายสีถึงแรงจูงใจที่อยู่ ๆ เธอก็เลิกคบไปในปีนั้น
ครั้งก่อนที่หานหลินเพ่งเล็งชูหว่าน เธอก็ยังเข้ามาช่วยเหลือ ถึงขั้นกล้าต่อกรกับหานหลิน
ตอนนั้นชูหว่านยังนึกว่าไป๋เฟยคงยังระลึกถึงมิตรภาพเก่า ๆ
ต่อมาพอได้ยินว่าเธออยากเข้ากลุ่มของเหวินชิง ก็เลยช่วยพูดให้สองสามคำ