แววตาของเมิ่งหวยจินลึกล้ำยากหยั่งถึง เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมองตรงสู่ดวงตาของชูหว่านพลางเอ่ยว่า “ผมอยากให้คุณอยู่ข้างกาย”
“อยู่ข้างกายคุณทำไม ให้มารับมรดกคุณในอนาคตหรือไง” ชูหว่านหัวเราะทั้งโกรธ “ทั่วเป่ยเฉิง ผู้หญิงที่หวังจะเป็นคนของคุณผู้นำใหญ่เมิ่งน่ะ ต่อแถวจากนี่ไปถึงปารีสได้เลย ยีนของคุณก็ดีเลิศขนาดนี้ มีลูกเองให้มารับมรดกไม่ดีกว่าหรือ”
“มีกับคุณไง”
“………”
อยู่ ๆ ก็โพล่งขึ้นมา ทำเอาชูหว่านถึงกับแตก “คุณชายเมิ่ง ถึงคุณจะเป็นคนเกิดมาสูงศักดิ์ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องยโสโอหังขนาดนี้มั้ง”
“ตอนสิบแปดสิบเก้าฉันชอบกระโปรงสีขาว แล้วก็ ‘อาผ้าห่ม’ ที่ต้องคอยพึ่งพา ตอนนี้ฉันเลิกชอบหมดแล้ว”
“ฉันไม่ใช่เสื้อผ้าที่คุณจะหยิบมาใส่ตอนอยากใส่แล้วก็สะบัดชายเสื้อไล่ฉันไปตอนเบื่อ”
“ทำไมฉันต้องมีลูกให้คุณ ยาคุมที่กินทีละเม็ด ๆ เมื่อก่อน หรือว่าไม่ใช่คุณป้อนฉันกินเอง”
ครั้งสุดท้ายที่พูดกับเขายืดยาวแบบนี้คือเมื่อไหร่ ชูหว่านเองก็จำไม่ได้แล้ว