หน้าประตูโรงพยาบาลสัตว์ คนเดินเข้าออกไม่ขาดสาย รถยนต์ธงแดงสีดำคันนั้นจอดเทียบข้างทางมาสักพักใหญ่แล้ว แต่กลับไม่เห็นใครลงจากรถ
หลายปีมานี้ เมิ่งหวยจินพาแมวมาฉีดวัคซีนเป็นครั้งคราว ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจำรถคันนั้นได้ และรู้ว่าคนที่นั่งอยู่ข้างในสิบส่วนแปดเก้าส่วนคือท่านผู้สูงศักดิ์ที่มีสถานะไม่ธรรมดา
เมื่อไม่เห็นใครลงจากรถเสียที ผู้อำนวยการจึงเดินเข้าไปเตรียมต้อนรับ เขาบังอาจชำเลืองมองอยู่ครั้งหนึ่ง แต่พบว่ากระจกกรองแสงมองไม่เห็นข้างใน จึงอ้อมไปด้านหน้า
ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันเห็นชัดว่ารถด้านในเป็นอย่างไร ก็ถูกสายตาเย็นเยียบสองคู่ที่ส่องทะลุกระจกหน้ารถทำให้สะดุ้งโหยง รีบถอยกลับไป
เมิ่งหวยจินหันหน้ามามองชูหว่านอีกครั้ง
เขายิ้มน้อยครั้ง แต่เมื่อยิ้มแล้ว มักเหมือนกอบรวมสายลมสว่างไสวกับจันทร์กระจ่างถึงขีดสุด เป็นพิษร้ายที่ทำให้ผู้คนหลงใหลที่สุดในโลก